"ای لبخندت تضمین باران" حتی تو این سگ گرما.

به لطفِ دوتا جمله‌ی آقای ممدلی حالا علاوه بر اینکه نمی‌تونم بنویسم، اینجا هم نمی‌تونم حرف بزنم. می‌فرماد قبل از نوشتن هرچیز، با خودت فکر کن «چرا مخاطب باید این نوشته را بخواند؟ چرا من باید این را بنویسم؟» خب زهرمار مردِ حسابی، بحران وجودیم منو.

سیروس از خودسانسوری حرف می‌زند🚮

بحثِ منطقی درباره چیزهایی که زیاد درباره‌شون فکر کردم و حرف دارم، تا ابد واسم مورد علاقه‌ترینه.

تراپی؟ نه ممنون شونصدتا ویس دادن و خندوندن بقیه هست.

یادداشتِ صفحه صد و پانزده: اگر می‌خواهید سلامت روان خود را از دست بدهید، هزار خورشید تابان بخوانید.

«حالا بجو. قلوه سنگ‌ها را.

کاش حداقل حق دلتنگ شدن داشتم.

ای عزیزم ملارحیمی، هفتِ صبح شنبه فرم پوشیدن برای مسابقه چه سمیه.

آنچه در ماشین بابابزرگ و خاطرات محافظت امام می‌گذرد: