با این‌که تو باب اول شخصیتِ دمنه انگار یه تیپ منفوره، ولی چیزی از قشنگی بیت‌هایی که نقل می‌کنه کم نمی‌شه.*

به قول ابومهدی عزیزم ما در بحران‌ها به ذهنی سرد و قلبی گرم احتیاج داریم.

قلب‌گرم‌ْفروشی سراغ ندارین؟

و چقدر دور از تصور. در جهانی که بر سقفش سرخی آتش جای سپیدی ستاره، دنباله دارد، می‌شود روزی قلب برای زندگی کافی؟ این‌جا که باید با زره خوابید، شاید گرمی قلبت زیر سردی بلوکِ سقف فروریخته، خراش کم‌تر بردارد! می‌شود با قلب زیست؟ گمان نمی‌کنم. لااقل تا صدسال دیگر. صدها سال دیگر. «و من آن‌روز را انتظار می‌کشم، حتی روزی که دیگر نباشم...

‌

دنبال معنای زندگی بودن اسم دیگه‌ی دنبال زیربغل‌ مار گشتنه.