{ زخم قصه‌‌ست . زخم خاطرست . زخم هویته؛ زخم یعنی من بودم ... }

دیشب که کنار پنجره گلدان خشک شده را آب میدادم در گوش باد گفتم برای میهمان تازه از راه رسیده از گذشته‌مان بگوید . گفتم که بگوید خسته ایم ؛ که از فرط خستگی فراموش کرده ایم گل‌هایمان را آب دهیم . که از فرط خستگی نتوانسته‌ایم شب کمی آرام بخوابیم . که از فرط خستگی شیشه عینک را خاک گرفته به چشم می زنیم و چای را سرد شده سر می کشیم . به باد همه را گفتم . که شاید به گوش میهمان تازه از راه رسیده‌مان برساند و او کمی راحت بگیرد برایمان . پاییز است دیگر ... دلتنگ است . بالاخره دلتنگ ها ، حال دلتنگ هارا خوب می فهمند . - از اویی که به روی سرمای پاییز ، پنجره باز می‌کرد... ‌

زمان برا کتاب خوندن ندارم ، چه برسه به پست گذاشتن ‌. تشکر

اکر یکی دو روز یکبار پست بود بایست دلیلش و بدونید ، تشکر

فراموش کرده بودم بارون چه عطری داره . . .

راه و رسم فرار نمی دانستم ؛ و اِلا که ماندن در این شهر چیزی جز شکنجه نبود...

نیازمند یه هفته خالی فقط برا کتاب خوندنم ، بی هیچ کار دیگه ای ...

+++

دمتون گرم که لف ندادید . این روزا وقت هیچی رو ندارم حقیقتا...