یه جاهایی اینقدر خودم و کنترل میکنم تا آدم آرومی به نظر برسم که قیافم شبیه کسایی میشه که دارن از درون آتیش میگیرن اما نمی خوان نشون بدن .

روزی کوه رودخونه رو نادیده گرفت ، رود هم دلگرفته راهی شد و رفت تا جایی که به دریا رسید و دریا هم اون رو در بر گرفت و تا ابد تو آغوش نگه داشت ... درحالی که کوه از اون به بعد تو تنهایی خودش غرق شد و با هربار نگاه کردن به دریا حسرت خورد . ‌

اگر کسی بیداره جمع و جور کنه بیاد اینور