روزی کوه رودخونه رو نادیده گرفت ، رود هم دلگرفته راهی شد و رفت تا جایی که به دریا رسید و دریا هم اون رو در بر گرفت و تا ابد تو آغوش نگه داشت ... درحالی که کوه از اون به بعد تو تنهایی خودش غرق شد و با هربار نگاه کردن به دریا حسرت خورد . ‌

خوشحالم که اینقدر رو اعصابم کنترل دارم ، چون این روزا به شدت عصبیم و اگر نمی تونستم این و کنترل کنم احتمالا همه لوازم اتاقم و می شکستم .

غمِ ویرانیِ خود را به چه تشبیه کنم ؟ فرض کن کوهِ شنی، طعنه‌یِ باران خورده . . !

مداد و بین انگشتام می چرخونم چون نمیتونم داد بزنم .

مثل آدمی شده ام که آتش گرفته اگر بایستد ، میسوزد اگر بدود ، بیشتر میسوزد :)

چقدر حالم هوای تو و گنبد طلاییت و زیر بارون شدید کرده ./ 101

یک فنجان چای میخواهم و کسی ك ، بشود با او حرف زد و پشیمان نشد !

++

کتاب خون واقعی کسیه که هرچقدر هم کتاب خونده باشه باز با خودش بگه هنوز هیچی نخوندم .

به پای‌بوسی‌ِتان تا نجف کشیده‌ شدم تا پدر صدا کنمت ، جانِ دل کنی تو خطابم :) . ‌