جرج گالووی، سیاستمدار بریتانیایی: 📍خبرنگاران غربی یک بار از تیم آمریکا درباره فاجعه میناب سوالی نکردند اما مدام از بازیکنان ایران سوال سیاسی می‌کردند، کفتارهایی که در میان اصحاب رسانه‌ی غربی خود را روزنامه‌نگار می‌نامند باید پاسخگوی رفتارهای خود باشند...

✅ رئیس کمیته علمی اندیشکده روابط بین‌الملل ایتالیا: 📍بیش از دو دهه بحثِ سانتریفیوژ و غنی‌سازی تمام شد؛ اکنون همه چیز زیر سایه‌ی تنگه هرمز است/حمله به کشتی‌ها برای ایران، دفاع از بیمه عمر جدیدی است که آمریکایی‌ها قصد باطل کردنش را داشتند... 🔻آمریکا با سودای تغییر رژیم وارد شد، اما حالا تنها برای باز نگه داشتن تنگه هرمز دست و پا می‌زند...

کشیش و فعال آمریکایی: 📍جنگ صدام علیه ایران توسط ما و به دستور تل‌آویو پشتیبانی شد/ما هزاران ایرانی را به خاطر اسرائیل به کشتن دادیم اما گویی این کافی نیست و ما هنوز باید ایرانی‌های بیشتری را بکشیم... 🔻ترامپ هیچ قصدی برای عمل به وعده‌هایش ندارد. از چه زمانی بزرگ‌ترین شیاد تاریخ به قول و قرارش اهمیت داده؟/ایران هم بلوف نمی‌زند؛ آن‌ها پیش از این صحت این ادعا را ثابت کرده‌اند...

✅ ژنرال بازنشسته فرانسوی: 📍تلاش ایران برای هدف قرار دادن ترامپ کاملاً طبق قواعد بازی و تقابل متقابل است، در واقع، این خود او بود که این بازی را آغاز کرد پس اقدام تهران رفتاری متقابل و در چارچوب منازعه است.

خیلی مهم حالا که ایران در طول روز مشغول شلیک موشک هست #لطفا_نشر_حداکثری در جریان باشید: افراد مشکوکی که ویژگی های ذیل را دارند : 1- رفت ‌و آمدهای هدفمند 2- کمین در یک نقطه 3- حضورهای تکرارشونده 4- رفتارهای غیرمتعارف 5- توقف ‌های طولانی و بی ‌دلیل 6-جابه ‌جایی‌ های غیرعادی 7- کنجکاوی غیرمعمول 8- تماس‌ های مشکوک در محل 9- استفاده مکرر از دوربین احتمالا مشغول انجام اقدامات ذیل یا راحت کردن اقدامات ذیل برای سرویس متخاصم هستند. 1- کمین در یک نقطه 2- مراقبت نامحسوس 3- ارسال موقعیت لحظه ‌ای 4-شناسایی ورودی و خروجی ‌ها 5-کنترل مسیرهای تردد 6-نقشه ‌برداری از محیط 7-ثبت مسیرها 8-علامت ‌گذاری مکان ‌ها 9-نقشه ‌برداری از محیط 10 -مراقبت نامحسوس 11- زیر نظر گرفتن افراد پس چنین مواردی را اطلاع دهید 110 113 114

صلح شرافتمدانه سید محمد خاتمی همان صلح تحمیلی دشمن است که امام شهید بعد از جنگ ۱۲ روزه کشور را از آن برحذر داشتند. مساله الان صلح و جنگ نیست، مساله ضدیت با صلح و طرفداری از جنگ نیست، مساله انتخاب درست برای آینده کشور است. این صلح نمناک شما کشور را برای دهه ها ناامن و زیریوغ اجنبی نگاه می دارد. صلح از مسیر اقتدار در میدان مقابل دشمن بدست می آید. این تفکر و مواضع اخیر شخصیت های رسانه ای آن که بسیار پررنگ مشغول عملیات هستند مسیر کشور را به سمتی می برد که میانه پیروزی در میدان جنگ نظامی و مقاومت مردمی، سرنوشت به سوی شکست از درون هدایت شود و ضربه آخر را وارد سازند. خطرناک تر از بمباران شبانه آمریکایی ها این اقدامات اخیر این جریان سیاسی است. مردم عزیز بخوانید چه میگویند! #علیرضا_زادبر

منوچهر متکی: باید برویم زمینی، پایگاه‌های نظامی آمریکا را تصرف کنیم و صدها و هزاران سرباز آمریکایی اسیر بگیریم

کمک های ترامپ و نتانیاهو برای وطنفروشان در ایران، این انبار اسلحه تحت کنترل تجزیه طلبان بود. قرار بود یک اشوب جدید و گسترده وسط خیابان‌های ایران داشته باشیم اما انبارها توسط نیروهای مسلح ایران منهدم شدند. دست آن سربازانی که تجزیه‌طلبان را از خاک ایران دور نگه می‌دارند می‌بوسیم.

فرمانده سنتکام گفت حملات ایران بی تاثیر است. 😂 اصلا هم درد نداشت. ​فقط و فقط یک مهندس معدن با گرایش انفجار میداند معنی سر جنگی شاهد ۱۳۶ یا ارش با ۵۰ کیلوگرم سی ۴ یا تی ان تی یا موشک ها با سر جنگی ۵۰۰ تا ۲۰۰۰ کیلوگرمی چه مقدار قدرت انفجار دارد و تا چند متری افراد حاضر را ضربه مغزی میکند . جانبازان جنگ تحمیلی اول را بیاد بیاورید که بر اثر انفجاری ار پی جی که فقط یک کیلوگرم مواد منفجره دارد و در فاصله ده ها متری فرد منفجر شده و فرد به علت دور بودن زخمی نشده ولی دچار ضربه مغزی گردیده و موجی شده. و مورد را با موشک های ایران امروز که امریکایی ها را نوازش میکند مقایسه کنید، تا نتیجه گیری حاصل شود. ​یادتان نرود زخمی شدن و ضربه مغزی شدن سرباز دشمن برای امریکا از کشتن ان سرباز بیشتر هزینه دارد. ​چون ان فرد یک عمر بلندگوی ضد جنگ بر میدارد و بر علیه سیاست های تجاوزکارانه امریکا فریاد میزند. ​چون هزینه ای که یک اسیب دیده بر روی دست امریکا میگذارد بسیار بیشتر از از دست دادنش هست. ​کشتن یک سرباز فقط یک سرباز را از میدان نبرد بیرون میکند، ولی زخمی شدندش باعث میشود چند سرباز دیگر نیز برای کمک به زخمی از میدان خارج شوند. ​در انتقام ایران و حمله چندسال پیش به پایگاه عین الاسد، فقط ایران چند موشک سبک وزن شلیک کرد برای تخریب تاسیسات ، ولی امار ضربه مغزی های ان به بیش از صد نفر رسید. ​

پست سفارت ایران در کنیا

در روزهای اخیر، انتشار کتابی با عنوان جسورانه «چرا ایالات متحده از ایران شکست خورد؟» (なぜ米国はイランに負けたのか) از سوی انتشارات معتبر ژاپنی «بون‌شون شینشو» (Bunshun Shinsho)، موجی از بحث‌ها را در محافل سیاسی و رسانه‌ای ژاپن به راه انداخته است. این اثر که اکنون در صدر فهرست پرفروش‌های آمازون ژاپن قرار دارد، نه یک روایت سیاسی احساسی، که تحلیل عمیقی از سوی یک دیپلمات ارشد و کارکشته است که سال‌ها در متن مناقشات خاورمیانه زندگی کرده است. در ادامه به بررسی مستند این اثر و ابعاد فکری آن می‌پردازیم. ۱. مؤلف؛ نگاهی منحصربه‌فرد از دل بحران نویسنده این کتاب، میتسوگو سایتو (Mitsugu Saito)، سفیر پیشین ژاپن در ایران و عمان است. آنچه اعتبار تحلیلی این کتاب را از سایر آثار مشابه متمایز می‌کند، کارنامه دیپلماتیک منحصربه‌فرد اوست: سایتو تنها دیپلمات ژاپنی است که تجربه خدمت همزمان در سفارت ژاپن در ایران و اسرائیل را دارد. او پیش‌تر نیز مأموریت‌های کلیدی در عراق، عربستان، مصر، امارات و نمایندگی ژاپن در سازمان ملل را تجربه کرده است. چنین سابقه‌ای به او اجازه می‌دهد تا مناقشات را نه از منظر یک ناظر دور، بلکه از دریچه‌ای که هر دو طرف (ایران و اسرائیل) را از نزدیک لمس کرده، تحلیل کند. ۲. محور اصلی کتاب؛ «راهبرد نامتقارن» و سقوط «فناوری محض» نویسنده در پاسخ به پرسش اصلی کتاب، بر مفهومی کلیدی به نام «راهبرد نامتقارن» (Asymmetric Strategy) تمرکز دارد. از نگاه سایتو، آمریکا در دو دهه اخیر با اتکا به برتری نظامی و فناوری (مانند ماهواره‌ها، هوش مصنوعی و پاتریوت‌ها) وارد میدان شده، اما ایران با استفاده از سه مؤلفه اساسی، این برتری را خنثی کرده است: 1. صبر استراتژیک (Strategic Patience): ایران در مقابل فشارهای نظامی-اقتصادی، از جنگ فرسایشی و مقاومت بلندمدت بهره گرفته و با پذیرش هزینه‌های تحریم، «اراده» خود را به رخ رقبا کشیده است. 2. ژرفای تاریخی و هویتی: نویسنده به صراحت به تقابل «امپراتوری پارس» (پیشینه تاریخی ایران) در برابر «تأسیس ۲۵۰ ساله آمریکا» اشاره می‌کند و می‌گوید که درک ایرانیان از تاریخ و عزت ملی، دستگاه محاسباتی کاملاً متفاوتی نسبت به کشورهای غربی به آن‌ها داده است. 3. پیکربندی متفاوت تصمیم‌گیری: در حالی که آمریکا و اسرائیل به دنبال «پیروزی زودهنگام و فوری» (Pokémon or short-term strike) هستند، ایران یک «بازی شطرنج» را دنبال می‌کند و محاسبات خود را بر اساس دهه‌ها و بلکه قرن‌ها تنظیم می‌کند. ۳. چرا آمریکا در عمل «شکست» خورد؟ سایتو استدلال می‌کند که موفقیت نظامی (که خود یک مفهوم نسبی است) نباید با پیروزی سیاسی اشتباه گرفته شود. ایالات متحده با وجود هزینه‌های هنگفت نظامی، نتوانست به اهداف سیاسی اصلی خود در قبال ایران دست یابد؛ از جمله ناکامی در تغییر رژیم، ناتوانی در توقف کامل برنامه هسته‌ای ایران و عقب‌نشینی از برجام (که به‌عنوان یک خطای استراتژیک بزرگ تحلیل می‌شود). ایران با مسدود کردن تنگه هرمز به عنوان یک اهرم فشار، استفاده از بازیگران نیابتی در منطقه و مانورهای سیاسی هوشمندانه در عرصه بین‌المللی (مانند نزدیکی به چین و روسیه)، توانست «ابتکار عمل» را در بسیاری از مقاطع از آمریکا بگیرد. ۴. واکنش‌ها و تأثیرگذاری در ژاپن دلیل تبدیل شدن این کتاب به یک اثر «بحث‌برانگیز» در ژاپن، نگاه غیرمعمول آن به قدرت برتر جهانی است. در فضایی که ژاپن به‌عنوان متحد استراتژیک آمریکا محسوب می‌شود، واکاوی یک شکست پنهان در برابر ایران، چالش بزرگی برای ذهنیت‌های رایج در توکیو ایجاد کرده است. این اثر به سیاست‌گذاران ژاپنی یادآوری می‌کند که صرفاً تکیه بر قدرت نظامی در قرن ۲۱، کارایی سابق را ندارد و لازم است روابط خارجی توکیو با تهران به‌عنوان یک بازیگر تاثیرگذار منطقه، با ظرافت و پیچیدگی بیشتری دنبال شود. جمع‌بندی: فراتر از یک کتاب، یک هشدار استراتژیک «چرا ایالات متحده از ایران شکست خورد؟» در نهایت یک تحلیل نظامی صرف نیست؛ بلکه مطالعه‌ای در حوزه روان‌شناسی سیاسی، تاریخ و جامعه‌شناسی استراتژیک است. این کتاب به مخاطبان نشان می‌دهد که در عصر جنگ‌های ترکیبی و غیرمتقارن، برتری در «فناوری» تضمین‌کننده برتری در «سیاست» نیست. تجربه زیسته یک دیپلمات ژاپنی که در دو سوی خط تیراندازی ایستاده، این روایت را به یکی از منابع ارزشمند برای محققان روابط بین‌الملل، به‌ویژه در فضای کنونی تنش‌های غرب آسیا، تبدیل کرده است. د. بهمن اکبری