تنهایی بیرون رفتن، خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکنی میتونه لذتبخش باشه.
فیلم ببینی، بری موزه، توی یه کافه بشینی و کتاب بخونی، توی یه محله یا شهر ناآشنا قدم بزنی.
لازم نیست برنامههات رو با کسی هماهنگ کنی، هر وقت هم خواستی میتونی برگردی خونه.
اینطور نیست که چون تنهایی حتماً احساس تنهایی کنی؛ بعضی روزها اتفاقاً چون تنهایی، خیالت راحته و راحتتری. این کاملاً طبیعیه.
جدی اتل متل توتوله یعنی چی؟ بعدش چرا وضعیت گاو حسن رو از من پنج ساله میپرسیدن؟
«دیگه معتاد شدم به دیدن و دوباره دیدن فیلمها و سریالهای دهه ۹۰! دلم برای بافتِ واقعی زندگی تنگ شده. آدمها پوست و منافذ دارن، دندونهاشون با هم فرق داره، موهاشون گاهی داغونه، بدنهاشون معمولیه. خونهها واقعاً شبیه خونهان. چیزها طوری چیده نشدن که انگار قراره ازشون عکس بگیرن.
آدما فقط وجود دارن!»
آره واجبه،
واجبه که شکلات خارجی بگیریم، واجبه هر روز قهوه باکیفیت بخوریم، سبزی پاک شده و بسته بندی شده بگیریم، واجبه هله و هوله بخریم بذاریم تو خونه، واجبه بریم رستوران،...
واجبه که رفاه داشته باشیم
این ساده ترین حقمونه و هر روز داریم بیشتر از دست میدیمش.
اینکه گوشیتو تا وقتی کامل از کار نیفتاده عوض نکنی، نشون میده FOMO (ترس از عقب موندن) دیگه هیچ قدرتی روت نداره و به یه سطح دیگهای از بلوغ و پختگی رسیدی.
یکی میگفت:«یکی از دوستان برای خرید ماشینش بهمون شیرینی داد. تا لحظهای که بریم کافه نمیدونستیم چی خریده. وقتی نشستیم سوئیچ رو با ذوق آورد بالا گفت بالاخره خریدمش، کوئیک دنده اتومااااااااات.
اون یکی دوستمون یههو گفت: اوووووو برا کوئیک همچین سوری دادی؟»
چقدر بعضایتون بد ذاتین و دلتون سیاهه خب..