او به شلوغیهای زندگی و دغدغههای همنسلانش تعلقی نداشت، روح
او تکهای از دشتهای باز، دریاهای بیمرز و آسمانهای روشن بود.
برایت نمینویسم که دلتنگم، اما به ترانهای که
تو را یادم میآورد، بارها تا صبح گوش میدهم.