تولدت مبارک آقای «تولدت مبارک»! آن زمان که انوشیروان روحانی، آهنگ «تولدت مبارک» را برای جشن تولد نخستین خودروی تولیدی کشور خلق می‌کرد، نه گمان می‌برد که «پیکان» به نماد تولید در ایران بدل شود و نه تصور می‌کرد که این موسیقی سفارشی برای جشن تولد همه ایرانی‌ها ماندگار خواهد ماند. 3سال بعد از تولید پیکان در ایران از مدل جدید این خودرو با چراغ بنزی در استادیوم آزادی رونمایی شد. سازه بزرگی مانند کیک تولد طراحی شد که داخل آن یک دستگاه پیکان گوجه‌ای‌رنگ با چراغ بنزی گنجانده بودند. تعدادی جوان دور این کیک حلقه زدند و آهنگ «تولدت مبارک» را که انوشیروان روحانی روی شعر پرویز خطیبی ساخته بود می‌خواندند. در میانه‌های این قطعه موسیقی، کیک از وسط دو نیم شد و پیکان گوجه‌ای از دل آن بیرون آمد. پیکان، بیش از ان که نام اولین خودرو تولید یا مونتاژ شده در ایران باشد نمادی از رشد صنایع ایران در دهه ۴۰ خورشیدی است. خودرویی که اولین خودرو‌ی موفق و با تولید انبوه در خاورمیانه بود و از نظر کیفیت با خودرو های اروپایی برابری می‌کرد. پیکان فقط نام یک خودرو نوستالژیک نیست. با فرهنگ و تاریخ و سیاست و جامعه گره خورده تا جایی که حتی ریشه ترانه تولدت مبارک را باید در آن جست. -محمد عدلی

اگر روایت، اگر حکایت، اگر جدّ و اگر هزل، سروده هایش همه حدیث مردمی است که گام به گام شعرش را پی گرفته‌اند و در همه حال خوانده‌اند و در آن چیزی یافته‌اند برتر از همه‌ی قواعد و ضوابطی که منتقدان برای شعر وضع می‌کنند. او پیوند مردمی بود که تا آخرین نفس محترم شمرد. کافی بود اندکی روی آن سو کند و خانه‌ای و آرامشی داشته باشد. ولی با همه‌ی گیسوان خاکسترگون و بر شانه فروهشته‌ی خود آیین قلندری دانست. -سیمین بهبهانی

3:17 بیا ببین، بیا ببین که چون یلان تهمتن چه سان نبرد می‌کنم اجاق این شراره را که سوزد و گدازدم چو آتش وجود خود خموش و سرد می‌کنم

این یکی از بخش های قشنگ همین آلبومه.

بچه ها، یک پژوهشگر نسبتا جالبی به نام علی غریب دوست برای موسیقی های سطحی و تکراری یک اسم جالب پیدا کرده که دیدنش باعث شد بیام و باهاتون در این مورد صحبت کنم.

اولا در مورد ذات این موسیقی ها بگیم. موسیقی هایی با ریتم و ملودی تکراری که توش قالبا قرار نیست با یک ایده‌ی تازه و انقلابی و خفن رو به رو بشیم. یه جورایی محتوای سنگین و خوب ندارن و بیشتر انگار همینجوری یه چیزی گفته شده. از جزئیات خوبی برخوردار نیستن. برای استفاده‌ی لحظه‌ای هستن و احتمالا برای مدت زیاد توی ذهن شما نمی‌مونه. در یک کلام، سطحی.

برای همچین چیزهایی قبلا عناوین مختلف به کار برده شده که مهم ترینش اینه: موسیقی فست فودی. چیزی که در لحظه به شما هیجان میده ولی بعداً اصلا تاثیری از خودش قرار نیست بذاره. البته موسیقی سطحی هم میشه گفت. موسیقی عامه پسند هم میگن که من با این اونقدر موافق نیستم، چون همه جور موسیقی‌ای می‌تونه هیت بشه و جای خودش رو در دل قشر های مختلف باز کنه. آقای قربانی توی یک مصاحبه که از صحبت خبرنگار عصبی شده بود (با همون لحن ادبی که باعث می‌شد با توجه به شرایط طنز به نظر برسه) به این نوع موسیقی گفت «موسیقی مصرفی بازاری سطح پایین کم محتوا» البته ما اینجا قراره خیلیا رو نقد کنیم.

آقای غریب دوست یک توصیف شجاعانه به کار برد: آشغال های دوست داشتنی. اون نوشته که آشغال نه به معنای زباله که منظور «استعاره‌ای است برای فرایند بازتولید صنعتی در یک فرهنگ مصرفی» در واقع اگر بیشتر توضیح بدیم یعنی کالایی که مدام تکرار، بسته‌بندی و دوباره عرضه می‌شه. «آشغال بودن» در این نگاه، اشاره به جذابیت سطحی و وعده لذت فوری در جهان مصرفی داره. حالا آشغال ها رو مثال بزنیم به چی می‌رسیم؟ موسیقی پاپ!