بهار آمد گل و نسرین نیاورد نسیمی بوی فروردین نیاورد چرا در هر نسیمی بوی خون است؟ چرا زلف بنفشه سرنگون است؟ چه آفت راه این هامون گرفته‌ست؟ چه دشت است اینکه خاکش خون گرفته‌ست؟ مگر خورشید را پاس زمین است؟ که از خون جوانان شرمگین است... بهارا تلخ منشین، خیز و پیش آی گره وا کن ز ابرو چهره بگشای بهارا شور شیرینم برانگیز سزار عشق دیرینم برانگیز هنوز اینجا جوانی دلنشین است هنوز اینکا نفس ها آتشین است اگر خود عمر باشد، سر برآریم دل و جان در هوای هم گماریم به نوروز دگر، هنگام دیدار به آیین دگر آیی پدیدار...

آرام روی برف های سفت گورستان ظهیرالدله قدم می‌زنم بی آنکه کفشم در زمین فرو برود و رد پایی از من بماند. به قبر های دوستانم می‌نگرم و فکر می‌کنم من نیز پس از مرگ اینجا خواهم بود. همچنان بدون اینکه رد پایی از من روی برف باقی بماند قدم می‌زنم و می‌اندیشم رد پایی از این تلاش پنجاه ساله ام در ذهن تاریخ موسیقی ایران مانده‌است؟ نمی‌دانم. دیگر زیاد هم برایم مهم نیست. اما این را خوب می‌دانم که در زندگی با تمام نیرو کوشیدم تا انسان را رعایت کنم. -ابوالحسن صبا پ.ن: استاد صبا در مدرسه‌ی موسیقی استاد وزیری تحصیل کرد، در ارکستر ایشون ساز زد و بعد ها خودش مدرسه‌ی موسیقی ساخت و شاگردان بسیار بزرگی پرورش داد که هر کدوم رو اگر از هنر ایران حذف کنیم به موسیقی امروز نمی‌رسیم. ایشون در زمینه‌ی موسیقی نواحی ایران خیلی تحقیق کرد و بخش های از موسیقی نواحی رو در کتاب ردیف خودش وارد کرد، در رادیو استعدادیابی برگزار کرد، آهنگسازی کرد، با اصلاح ردیف میرزاعبدالله تونست موسیقی باستانی ما رو حفظ کنه، ساز سنتور رو احیا کرد و همون‌طور که گفتم، بهترین شاگردان رو پرورش داد: فرامرز پایور، حسین تهرانی، همایون خرم، علی تجویدی، پرویز یاحقی، حسن کسایی، جواد معروفی، فرهنگ شریف، فرهاد فخرالدینی و غلامحسین بنان. استاد صبا سال ۱۳۳۶ به خاطر مشکلات قلبی از دنیا رفتند. ولی در مورد این اتفاق، حسین تهرانی بیان بهتری داشت: استاد صبا هیچ وقت نمیره. هر صدایی که از موسیقی ایرانی در آینده به گوش برسه، صدای ساز استاد صباست!

0:53

این خیلی خیلی مهمه. گاهی شده خودم هم بشنوم از دیگران که مثلا «تو این شرایط کی به موسیقی فکر می‌کنه؟» و جواب من اینه که اتفاقا موسیقی ساخته شده که آدم در این شرایط بهش پناه ببره.

آرامش این قطعه به عمق وجود آدم نفوذ می‌کنه. خودم هر وقت خیلی حالم بده و استرس دارم بهش گوش میدم. ماهور دلچسبیه. می‌دونید قسمت قشنگش کجاست؟ اسم این آهنگ هست «در زلف تو آویزم» و روی غزلی از امیر خسرو دهلوی ساخته شده. همه‌ی ابیات غزل توی این موسیقی هست به جز یک بیت: اینگونه ضعیف ار من در زلف تو آویزم مشاطه به جای مو در شانه کند ما را یعنی اسم آهنگ از روی تنها بیتیه که توی آهنگ نیست:) این البته یه سنت قدیمیه توی موسیقی. در واقع ادای احترام به چیزی که اسمش نمیاد. مثلا دارم میگم، فکر کنید از یک آلبوم کامل، همه‌ی قطعه ها آهنگساز یکسان دارن به جز یک قطعه. روی جلد این آلبوم اسم آهنگساز رو همونی می‌نویسن که همه‌ی قطعه ها به جز یکی رو ساخته، ولی اسم آلبوم رو می‌ذارن اسم اون قطعه که آهنگسازش فرق داره. این یه سنت در موسیقی ماست. همه جا استفاده نمیشه ولی گاهی خیلی حضور قشنگی داره.

2:34 من مِی زده‌ی دوشم شاید که خیال تو امروز به یک ساغر مستانه کند ما را چون شمع بتان گشتی پیش آی که تا خسرو بر آتش روی تو پروانه کند ما را

سنگ‌قبر‌آرزو؛ درود‌و‌مـــهر. ایــن‌پـیام‌رو‌فـوروارد‌کـنید‌تــو‌چنل‌هــاتون‌تــا: ~مـن‌‌یــه‌عکس‌با‌وایـب‌چنلتون‌بـهتون‌بـدم ~ویـک‌متن‌مـثل‌تـصویر‌بـالا ~و‌بـا‌وایـب‌چنلتون‌یـک‌آهنگ‌تقدیمتون‌کنم ‌‌             ‌‌   ‌   ꦾᮢ꯭ᨘ𑁀꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭꯭🎱__      ‌                چـک‌بشه!

ریشه در اعماقِ اقیانوس دارد ــ شاید ــ این گیسو پریشان کرده بید وحشی باران . یا ، نه ، دریایی است گویی ، واژگونه ، بر فراز شهر ، شهر سوگواران . هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر ، با تشویش : رنگ این شب های وحشت را تواند شست آیا از دل یاران ؟ چشم ها و چشمه ها خشک اند . روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ ، همچنان که نام ها در ننگ ! هرچه پیرامون ما غرق تباهی شد . آه، باران، ای امید جان بیداران ! بر پلیدی ها - که ما عمری ست در گرداب آن غرقیم - آیا‌، چیره خواهی شد ؟

اگر خواستید می‌تونید اسم آهنگ هایی که خیلی دوست دارید برام بذارید تا هم من هم بقیه‌ی دوستامون ازش لذت ببرن.