مسابقات دوستانه‌ی بسکتبال بود که دیدمش. توی افتضاح‌ترین حالت خودم بودم. تازه بازی تموم شده بود و باخت مفتضحانه‌ای داشتیم و حال هیچکدوممون خوب نبود. نزدیک بود اشکم در بیاد، عرق از سر و روم می‌چکید و موهام رو انگاری دایناسور لیس زده بود که اون وارد رختکن شد. با عینک بزرگش و دوربینی که دستش بود کنار یه دختر دیگه ایستاده بود، جفتشون خبرنگارای تازه‌کار بودن. همونجا بود که یک دل نه صد دل عاشقش شدم. نمی‌دونم اونم این حس رو به من داشت یا نه، ولی امروز می‌فهمم. پنج ماه می‌گذره و امروز بالاخره می‌فهمم. برای اردوگاه دور‌گه‌ها شعبه سوگورو از طرف شماره "۱"

اگه عشقم توپ بسکتبال باشه میشه درست تفسیرش کرد😔🎀 * البته اگه بخش خبرنگار رو نادیده بگیریم🦦*

اوف

یه عالمه آدم رو ریم کردم

کمک

من هنوز زنده‌م

اگر حس می کنید وقتتون داره تلف میشه لفت بدید جدی جدی راحت باشید:>

01:00

دوباره خدافظ مردم_

اه حوصله‌م سر رفت حس می‌کنم خیلی بی معنی دارم چرت می‌نویسم و حرف نزدنتون هم هیچ کمکی نمی‌کنه حس می‌کنم... تکراری؟ اضافی؟ چی میگن بهش همونم

فقط خواستم بگم ویدار هیس شو تا از لبه فرش پرتت نکردم🔪