اوکی ولی بعد از نوستالژیا و تا اواسط هم آینه، باید بگم بی نهایت عاشق کاریم‌که تارکوفسکی با مخاطب های غیر جدی اش می کنه! مدت زمان فیلم یک ساعت و چهل و هفت دقیقه ست. سنگین ترین‌و‌ پر سکون ترین‌فیلیمه که تو عمرتون دیدین. دقیقه به‌دقیقه ی‌فیلم با موسیقی کلاسیکی همراهه که دقیقا مفهوم اون صحنه رو بیان می کنه. دیالوگ های پر مفهومی داره که باید به اندازه ی‌موهای سرتون از اول گوش بکنیدشون‌تا مقصود دقیق خالقش رو متوجه بشید. تا بیست دقیقه ی‌اول فیلم،‌ بی تعارف؛ تارکوفسکی جوری هر پلان رو طولانی و قابل تامل میکنه، که اگر اهل هنر نباشید قطعا میگید اه،بیخیال، حوصله‌ ام سر رفت!این دیگه چیه؟ و فقط کافیه بمونید و هر پلان چهار دقیقه ای رو با دقت تماشا کنید، صدای نفس های بازیگر ها در سکانس های همراه با سکوت رو بشنوید، از صدای طبیعت یا موسیقی پرگولزی و پرسل احساس‌کنید موهای تنتون سیخ شده و هیچ نمیدونید چطور یه‌ انسان میتونه همچنین فیلمی رو خلق کنه.. بهتون تبریک میگم! شما نسبت به یک ساعت و چهل و هفت دقیقه پیش؛ تبدیل به انسان بهتری شدید.

نوستالژیا،۱۹۸۸. آندری تارکوفسکی.

https://harfeto.timefriend.net/16640341112054 به نظر شما، با ارزش ترین فیلیمی که تا الان دیدین، چی بوده؟دوست دارم با سلایقتون آشنا شم.

Nostalghia

فرشته من 🤝 بچه ها : بچه ها 🤝 فرشته من :

فرشتگی از خودتونه

یه نفر: چرا‌از مهمونی متنفری؟ من:

حق تا کجا؟ اصن حق بقولید