کبوتر سحرگاه؛
وقتی حالت از لجنزاری که همهش در آن دست و پا میزنی بههم میخورد، چه میکنی؟ اصلا چه میشود کرد؟ ر
«با نور نگاه کن، به نور نگاه نکن.»
به خود میگفتم که برمیگردم. اما مگر من اصلا برای برگشتن آمده بودم؟ سراسر من ایستادن بود، در نقطهی کوری که جدا از روشنایی دوخته بودمش. سخت خودم را به زمین میکشیدم، با سر به زمین میخوردم و فقط خستگی بود؛ خستگی و بنبستهای خوشساختِ دستهای خوشسلیقهی خودم. من نباید برای نگاه کردن به نور میآمدم.
برای دیدنِ با نور، باید رفت. باید جاری و روان شد؛ آب پشت سرش را نگاه نمیکند.
کبوتر سحرگاه؛
این یه مرحلهست که باید ازش سربلند بیرون بیام، مرحلهای که درش میتونم ثابت کنم واقعاً در این مدت تغ
خدایا، منِ فانی که زدم زیر قولم؛ ولی تو که خدایی. اینو یادم نرفته.
کبوتر سحرگاه؛
وقتی رسیدم باید میگریستم. خندیدم، از شوق.
دیر آمدم امّا به آخِر مجلست رسیدم، به همان نیمساعت آخر هم رسیدم. بعد از کلی صبر و دلفشردن، بالاخره رسیدم.
هرچند این من، اکثر غافل است از اینکه تو همواره در جریانی.
تق تق. در را زدم، اجازه هست؟
از دعوتت ممنونم.
۱۴۰۵/۸/۲۵
کبوتر سحرگاه؛
هنگامی که تمام پیچش ذهنم به یک کلمهی واحد منتهی میشود، دیگر زمان انفجار است. انفجار به دست و شکمم
چقدر ناآرام بودی رهی.
دیگر آرام بخواب. از حالا من کشیک میدهم، من محافظ میشوم. دیگر خنجر نمیزنم، دیگر زخمیات نمیکنم. کابوسها همهاش تمام شد، دیگر تمام شد.
فقط پتو را پس نکن، من را هم. آتش را هم خاموش نکن، هرچند بخواهی هم نمیتوانی. آتش محبّت او خاموش نمیشود؛ ای نادون، بخواب.
و ننگ بر ظالمانی که فکر میکنند قدر حسابشان با خدا، در قیامت برایشان کافیست.
«إلهی، إن لم أکن أهلاً لرحمتک، فرحمتک أهلٌ أن تبلغنی.»
خدایا، اگر من شایسته رحمتت نیستم، رحمت تو شایسته آن است که به من برسد.