کبوتر سحرگاه؛
هنگامی که تمام پیچش ذهنم به یک کلمهی واحد منتهی میشود، دیگر زمان انفجار است. انفجار به دست و شکمم
چقدر ناآرام بودی رهی.
دیگر آرام بخواب. از حالا من کشیک میدهم، من محافظ میشوم. دیگر خنجر نمیزنم، دیگر زخمیات نمیکنم. کابوسها همهاش تمام شد، دیگر تمام شد.
فقط پتو را پس نکن، من را هم. آتش را هم خاموش نکن، هرچند بخواهی هم نمیتوانی. آتش محبّت او خاموش نمیشود؛ ای نادون، بخواب.
و ننگ بر ظالمانی که فکر میکنند قدر حسابشان با خدا، در قیامت برایشان کافیست.
«إلهی، إن لم أکن أهلاً لرحمتک، فرحمتک أهلٌ أن تبلغنی.»
خدایا، اگر من شایسته رحمتت نیستم، رحمت تو شایسته آن است که به من برسد.
میشود تو مرا ببخشی، اما من خودم را نبخشم؟ آیا مجاز است نبخشم؟ میشود نبخشم؟ نمیتوانم خودم را ببخشم، ببخشید.
هدایت شده از چای و ایوانِ سحر
میگفت گاهی وقتها نفْسانسان میگفت: نه، رزق نمیخوام.
فرشته ها میگفتند: چرا؟
میگفت برای اینه که کینه ی کسی هنوز در دل اون انسانه. یا هنوز پاک نشده، و یه جا مشکل داره یا باخودم فکرکردم شاید منظورش اینه اون آدم یه جایی درگیر رزقِ کسی دیگهست(!؟) نه رزق الهی.
این خیلی برام جالب بود واقعاً
بینالطلوعین نباید خواب موند قاصدک.. نباید