روحم بعدِ مرگم آواره‌ی توست..

پناه دلخستگیام: حرم

منم دلم میخواد بیام حرم :)

کارَوانِ عُمرِ ما منزل به منزل میرَوَد منزلِ اول حسین و منزلِ آخر حسین... *۳۰ صفر ۱۴۴۶

نجات بده منو از دست خودم..

۱

۲

۳

همه‌‌ی حرفی که میخواستم در سه ماهگی علی بنویسم، همین سه تصویر است که از کتاب مذکور برایتان قرار دادم. + تجربه‌ی کالسکه سواری، یکی از سخت‌ترین تجربیات من در این ایام است که موجبات انواع ناسزا به گردانندگان شهری را فراهم می‌آورد :) #ماهگرد تازه متوجه شدم که هیچ فضایی برای کسی که با ویلچر یا کالسکه بخواهد لب دریا قدم بزند و آب و هوایی عوض کند، وجود ندارد. تازه فهمیدم چه پیاده رو های افتضاحی داریم! تازه دیدم ورودی هر فروشگاه نه تنها هیچ شیبراهی برای عبور چرخ کالسکه یا ویلچر ندارد، بلکه اغلب به چند پله هم مزین هستند. تازه فهمیدم حتی در مساجد هم فضایی برای تعویض پوشک بچه وجود ندارد! غصه ی آنکه بچه را در محیط دانشگاه یا کار باید کجا قرار داد که نزدیک و دردسترس باشد که هیچ. بله بچه داشتن مساوی هست با انواع فشارها و محرومیت‌های اجتماعی که من قلبا برایش احترام قائلم و آن را مقدس میدانم و در راستای اهداف ارزشی ام. اما لزوما برای عموم جامعه این قصه صادق نیست! عام جامعه برایش سوال است که برای چه باید بچه‌ی زیاد بیاورد آن هم در شرایطی که برق نیست. آب نیست. حقوق کم است. هزینه ها بالاست. امکانات شهری فراهم نیست. تسهیلات خاصی وجود ندارد. شرایط سیاسی اجتماعی کشور بی ثبات است. و هزاران سوال دیگر. حالا شما بلندتر از قبل فریاد بزن افزایش جمعیت، جهاد فرزند آوری! جامعه به بنر و همایش و پوستر و شعار نیاز ندارد. نیاز دارد حس کند دارد حمایت می‌شود، دارد دیده میشود و دارد به نیازهایش پاسخ داده میشود.

«تربیت فرزند» هیچ معنایی بجز تربیت خود (نفس) ندارد :) #آینه

یه مدته دارم بررسی میکنم محتوا و هزینه ی دوره های اشخاص مختلفی که دوره یا کارگاه برگزار میکنند رو. بعد حساب میکنم که از هر دوره یا کارگاه مجازی چقدر در میارن. امروز داشتم برای یه بنده خدایی رو حساب میکردم یه کارگاه آفلاین ۹۰۰ تومنی که هفتصد و خرده ای نفر شرکت کرده بودن توش. حساب کردم دیدم توی ۱۲ ساعت ثبت نام این کارگاه یچیزی حدود ۶۰۰ میلیون و خرده ای به حساب اون شخص بابت این کارگاه واریز شد. کارگاهی که شاید مطالبش جاهای دیگه هم باشه یا با کمی مطالعه بهش بشه رسید. داشتم فکر میکردم این قضیه هم یه سری نقاط مثبت داره از قبیل اینکه چقدر از راه آموزش پول در آوردن ساده تر از قبل شده. یا اینکه چقدر محتواها دسته بندی شده در دسترس تر هستن نسبت به قبل و با کمترین وقت میشه به بهترین محتوا تو هر حوزه رسید. اما داشتم فکر میکردم اینا باعث نمیشه آدم ها تنبل تر بشن توی کتاب خوندن یا بررسی رفرنس ها یا منابع اصلی و اصیل علمی ؟ باعث نمیشه عادت کنن لقمه ی آماده دریافت کنن؟ یا اصلن چرا با اینکه اینهمه محتوای خوب و دوره های خوب داریم، ولی بازم پیشرفت علمی عملی آنچنانی دیده نمیشه؟ نکنه آدما فقط معتاد دوره خریدن شدن و بازم در عمل به محتوای دوره ها میلنگن؟ حس میکنم این دوره خریدن ها برای تعداد زیادی از ادما، فقط یه عادته و صرف خریدن اون دوره باعث میشه به یک رضایت و آرامش درونی برسن. و الا شاید هرگز اون دوره رو کامل نشنون یا بهش عمل نکنن و فقط جیب عده ای از این مسیر پر و پرتر میشه.. نمی‌دونم.. شاید هم دارم اشتباه فکر میکنم.. + هرکسی از راه میرسه دوره میفروشه که پول در بیاره.. بده دیگه.. بد نیست؟ از اون بدتر اونایی هستن که خیلی سریع میرن دوره رو میخرن.. بابا خب خودت برو مطالعه کن دیگه .. دوره‌ی چگونه بچه را بخوابانیم؟ دوره ی چگونه به بچه غذا بدهیم؟ دوره ی چگونه به بچه چهار دست و پا رفتن یاد بدهیم؟ حالا اینا تو حوزه بچه داریه تو همه حوزه ها همینه... اینا چیه خداییش؟ وقتی اینهمه کتاب خوب و یوتیوب و هوش مصنوعی و ویدئو و پادکست آموزشی رایگان هست، چرا آخه همچین میکنین؟ واقعا برا من قابل هضم نیست.. احساس میکنم قبلا شأن استاد و مربی و اموزگار، شأن بالایی بود که هر کسی نمی‌رفت سمتش و واقعا تخصص میخواست.. طرف الان اصلن نه رشته ش مرتبطه نه تخصص آنچنانی داره فقط چون چند تا کتاب خونده توی یه حوزه ای، میاد دوره تخصصی برگزار می‌کنه. جالب اینه عده ای هم هستن که شرکت میکنن.. با اینهمه دوره میخواید چیکار کنید؟

بگو دلت کنار من آرومه❤️