قضیه از این قراره که یک هفته بود من و الناز تصمیم گرفته بودیم بریم کتابخونه و درس بخونیم که واسه امتحانا شگفت زده نشیم. بعد کلی نشدن و نرفتن بلاخره قرار شد امروز بریم و با اینکه دیشب ساعت ۴ خوابیدیم اما صبح ساعت ۹ بیدار شدیم و نمیدونم اون‌همه عزم و اراده‌ی قوی از کجا اومد‌. وقتی رسیدیم کتابخونه کم‌کم شروع کردیم به خوندن و به امید و یاری خدا چهارتا درسو تموم کردیم و بعدش یکم استراحت کردیم و غذا خوردیم (حالا انگار چقدر خسته شدیم)‌‌ یکم که گذشت هرچی دو دوتا چهارتا کردیم دیدیم نه واقعا دیگه نمیتونیم ادامه بدیم و ما آدم تو کتابخونه درس خوندن نیستیم حالا چیکار کنیم؟ و بله خیلی اتفاقی تصمیم گرفتیم بریم سینما‌. خلاصه که تو گرمای ذوب کننده‌ی وسط ظهر سوار اتوبوس شدیم و رسیدیم به سینما ساحل و دوتا بلیط فیلم «تهران کنارت» رو گرفتیم و با خوراکیامون رفتیم نشستیم رو صندلی و راستی دوتا دختر کنار الناز بودن که همش داشتن حرف میزدن و الناز قابلیت اینو داشت که موهاشونو دونه دونه بکنه(حق داشت) وقتی فیلم تموم شد از انقلاب تا سر چهارباغ پیاده رفتیم و تو طول این مسیر طبق معمول الناز حرف میزد و من فقط میخندیدم و حتی صداشم ضبط کردم که بعدا گوش بدم و دوباره بخندم شاد شم🙏🏻 خلاصه که دوباره سوار اتوبوس شدیم به سمت خونه و انقدر خسته بودیم که تو طول مسیر دقیقا شبیه معتادایی بودیم که بهشون مواد نرسیده :)))))) تهشم به این نتیجه رسیدیم که ما توی همون خونه و با فشار نزدیکی امتحانا باید بشینیم درس بخونیم و این برنامه ریزیا به ما نیمده💕 . ولی خب با این‌حال، مثل همیشه با الناز خوش‌گذشت*

*

بینهایت ناراحت میشم وقتی میبینم چقدر واسه یسری از آدما حواسم بوده کاری نکنم ناراحت بشن ولی دیدم که اونا چقدر راحت اینکارو میکنن و میگذرن. شاید مشکل از منه؟

-

غمِ عظیم تو اما، در این حقیر وطن کرد../

چقدر وحشتناکه اون لحظه که یهو متوجه میشی دیگه مثل قبل دوستش نداری.

*

گاهی وقتا شدیدا از آدما ناامید میشم البته گاهی وقتا نه، همیشه.

گفتم که فراق را نبینم، دیدم آمد به سرم از آنچه می‌ترسیدم..

تا جنون فاصله‌ای نیست از اینجا که منم/

Que deviennent les rêves qui s’enfuient? چی به سر رویاهایی که از دست میرن میاد؟