چشمان خیس علقمه امواج رود بود آن روز رود، شاهد کشف و شهود بود آن روز سرخ، علقمه محراب کوفه شد در دست ابن ملجم میدان، عمود بود از شوق سجده صالح دین از فراز اسب بر خاک سبز کرب و بلا در سجود بود شکر خدا که راه تماشا گرفت خون آخر هنوز صورت مادر کبود بود این قصّه آب می خورد از چشم شور ماه نسبت به ماه طایفه از بس حسود بود سیّد حمیدرضا برقعی

ای اهل حرم میر و علمدار نیامد...

چه بگویم...؟

پدر خاک کجایی؟ پسرت خاک نشد!

' صبح به‌خیر؛ دوست‌دارِ دست‌ها، لب‌ها، موها، شانه‌ها و صدای تو. ' - نامه از روپرت بروک به همسرش

‏اونجایی که نزار قبانی می‌گه “چه فایده ای دارد نگرانِ من باشی ولی، از من دفاع نکنی؟ خیلی دوستم داشته باشی، اما من را نفهمی؟ جایِ خالیم را حس کنی، اما سراغم را نگیری؟ چه فایده ای دارد در بینِ وسایلت باشم اما مهمترینشان نباشم؟” و مود تا اطلاع ثانوی. @righteous_1 | °•شاید یه حق‌گو

-

یه سوالی هست که ۱۴ قرنه ذهن مردمه دنیا رو درگیر کرده ، اونم اینه که "این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟"