بی هوا بود و در یک آن .
این فکر هایی که به سرم زد را میگویم.
به یاد اوردم در حق آداب مهمان نوازی
جفا کردم . روا نبود و نیست کسی در خانه را بزند، صاحبخانه را صدا کند ،
اما اعتنایی نبیند ..
آن هم چه شخص شخیص و بزرگی
وجودی که اسمش هم بر زبان سنگینی
می آورد .
حالا فکر کنید او روزی پنج وعده برای
حال و احوال می آید و رو می گردانیم !
یاللعجب!
خدا ببخشد این غفلت را ، حضرت ملک الموت ببخشاید به ما این بی احترامی را .
جناب ملک الموت .
به دل نگیرید، ما دو گوشِ کم شنوا داریم و چشمی کم بینا.
خیلی وقت ها خودمان را به ندیدن و نشنیدن می زنیم .
بالاجمال ، کم حواسی را به پای آدمیت
بگذارید و ندید بگیرید که ان شاءلله زین بعد پذیرای شما باشیم .
[ به ملامت خود و
توجیه آفریدن برای حضرت اجل ]
گاهی گفتنی هارا سکوت میکنی.
گاهی کلمات حقیرند و ناتوان.
گاهی سکوت بیشتر از حرف زدن آتش به جان مخاطبت می اندازد .
البته
اگر قبلش نیتی برای شنیدن باشد .
- حانیه -
