سلام به تو هر کسی.
دلم یک تکه کوچک شده بود برای تو.
دوست عزیز من این روزهای نبودنم اتفاق هازیاد بود برای گفتن و شنیدن اما بماند برای بعد.
نمیدانم متوجهش بودی یا نه اما اینجا پر از ادم هایی عجیب است.
سنِ عشقشان را نادیده میگیرند و سطل رنگ سیاه را به زندگیشان میپاشند تا سیاه بخت شوند.
و جالب تر این است، با لحن خاصی که انگار دنیارا طلبشان را خورده و نمیدهد از زندگی شان شاکی اند.
البته بعد از مدتی هم که یادشان رفته چه رنگی پاشیده اند با بختشان دنبال سطل رنگ قرمز و شادی اند.
دنبالش هم که باشند چه سود که چشمشان دیگر شادی را نمیبیند.
گوییم که دلسوزی خدا را میشناخت و رنگ قرمز هم دستش داد، تاوقتی که مشکی قرمز را در خود گم میکند از زندگیشان نکبت و تیره بختی میبارد.
آدمها دستی دستی قشنگی هارا بیریخت،آبادی هارا ویران و سبزی هارا پژمرده میکنند و میگویند زندگی برایمان مثل تلخی تریاک است بد بو و کشنده.
هر کسی جانم امیدوارم زندگی ات به رنگ و بوی تریاک شباهتی نداشته باش.
وتورا خدا حافظ.
