منتظرم فردا بیدار شم و با خبرای خاورمیانه انگشت به دهان بمونم‌.

کاش سَروی بودم که سایه ام محافل عاشقانه به خود می‌دید.

_

"انسانی عادی در عین حال استثنایی"

ایده ای که مدت ها گوشه ذهنم خاک می‌‌خورد رو بلاخره امروز عملی کردم و ادامه خواهم داد.

بنا شد که روزی حداقل "یک صفحه" از بوستان جناب سعدی رو بنویسم. چرا؟ گسترده تر شدن دایره لغات¹ یادگیری محتوا² حفظ کردن بیت های مورد علاقه³ و در آخر خوندن یه شاهکار ادبی⁴ فکر می‌کنم که کنش ارزشمندی باشه. اگر کسی خواست این کار رو شروع کنه، تو ناشناس بگه تا باهم پیش بریم و دربارش گفتگو کنیم.

_

شعر اول وصیت نامه انوشیروان ساسانی هست که به دست جناب سعدی به نظم دراومده. - صحت و اعتبار وصیت‌نامه مشخص نیست - مضمون: "بقای پادشاهان" کلمات جدید: نزع روان = جان کندن،درگذشتن. نیاساید = آسوده خاطر نبودن،مقابل آسودگی. شاه بیت: رعیت چو بیخند و و سلطان درخت درخت ای پسر باشد از بیخ سخت! مردم و ملت مانند ریشه‌ی درخت هستند و پادشاه،تنه‌،برگ و شاخ درخت. قوام و بقای پادشاه به ریشه‌ست و هر چه ریشه قوی تر و تنومد تر باشه،در بحران ها و طوفان،تنه مقاوم تر عمل می‌کنه.

بله من هر کاری می‌کنم جز درس خوندن☝🏾

چه فکر خوبی. خدا قسمت کنه و یه دستی به حافظه‌مون بکشه که یادمون نره، تا ما هم ایشالا از فردا انجام بدیم.