ایده ای که مدت ها گوشه ذهنم خاک می‌‌خورد رو بلاخره امروز عملی کردم و ادامه خواهم داد.

بنا شد که روزی حداقل "یک صفحه" از بوستان جناب سعدی رو بنویسم. چرا؟ گسترده تر شدن دایره لغات¹ یادگیری محتوا² حفظ کردن بیت های مورد علاقه³ و در آخر خوندن یه شاهکار ادبی⁴ فکر می‌کنم که کنش ارزشمندی باشه. اگر کسی خواست این کار رو شروع کنه، تو ناشناس بگه تا باهم پیش بریم و دربارش گفتگو کنیم.

_

شعر اول وصیت نامه انوشیروان ساسانی هست که به دست جناب سعدی به نظم دراومده. - صحت و اعتبار وصیت‌نامه مشخص نیست - مضمون: "بقای پادشاهان" کلمات جدید: نزع روان = جان کندن،درگذشتن. نیاساید = آسوده خاطر نبودن،مقابل آسودگی. شاه بیت: رعیت چو بیخند و و سلطان درخت درخت ای پسر باشد از بیخ سخت! مردم و ملت مانند ریشه‌ی درخت هستند و پادشاه،تنه‌،برگ و شاخ درخت. قوام و بقای پادشاه به ریشه‌ست و هر چه ریشه قوی تر و تنومد تر باشه،در بحران ها و طوفان،تنه مقاوم تر عمل می‌کنه.

بله من هر کاری می‌کنم جز درس خوندن☝🏾

چه فکر خوبی. خدا قسمت کنه و یه دستی به حافظه‌مون بکشه که یادمون نره، تا ما هم ایشالا از فردا انجام بدیم.

منم همین مشکل رو دارم. ممکن است یادم برود، ممکن است یادم نرود، امیدوارم یادم نرود، هنوز مطمئن نیستم.

یک دفتر و بوستان دارم، یک دفتر و بوستان بسیار زیبا. کسی همچین دفتر و بوستانی ندارد. اگر یادم برود عالی‌ست، اگر یادم نرود هم عالی‌ست. خواهیم دید چه خواهد شد.

دوست دارم بابتش قهقهه بزنم،ساعت ها.

از واژه و مفهوم ترحم بیزارم. دلسوزی دست دوم، محبتی از سر ناچاری، آروم کردن وجدان.