نیاز کاذب و القا شده یعنی من هایلایتر استفاده نمی‌کنم ولی دلم هایلایتر فنتی میخواد. یعنی هیچ مشکلی با محیط اطرافم و احساسات درونیم ندارم اما حس میکنم به تراپی و روان درمانی نیاز دارم.

یکی از مشکلاتی که دارم اینه تقریبا همه دوستام تمایلی به موزه و گالری ندارن.

نظرت راجب ۱۸/۱۹ دی -اتفاق تلخی بود واقعا. و اینکه یکسری ادم پاشون به این اتفاق کشیده شد یه بخش زیادیش تقصیر حکومته،کم کاری شد تو مسائل فرهنگی و تربیتی،خیلییی کم کاری. اما اگر فقط بخوایم به همون ایام توجه کنیم؛ حرکت عاقلانه ای نبود. گوش کردن به همچین ادمی اشتباه محضه. خصوصا وقتی که روز اول اینهمه تذکر شنیده شد درباره اینکه نیاید تو خیابونا و خطرناکه و واکنش ها چی بود؟تمسخر.

یه عده اومدن بیرون فقط بخاطر معترض بودن. یه عده هم با رویایی که بهشون القا کردن-فتنه 88 خیلی گسترده تر بود،درس عبرت نشد سلطنت طلب ها؟- اومدن بیرون. و عده ای هم بودن که انگار برای بازی و هیجان اومده بودن.

ولی جدایی از همه اینها شما هرچقدر هم از منِ نوعی متنفر باشی،خوی انسانی اجازه نمی‌ده آتیش بزنی و سر ببری. در کل از هیچ جناحی نمیشه صدرصد و تمام و کمال دفاع کرد. اما تشخیص حق و باطل غیر ممکن نیست.

- I love you. + It'll pass.

خیلی فیلم زنانه ایه. فمنیستی و ترانه علیدونستی طور نه. نمیدونم چرا انقدر مورد علاقم بود.

در اندیشه اندوه بی پایانِ جهانی که مدام در حال بنا شدن است. [ تنهایی پُر هیاهو ]

https://eitaa.com/roohak/8254 فرمودید که در ماجرای دی‌ماه نمیشه کامل حق رو به کسی داد، پس چجوری خودمون رو راضی کنیم که در تجمعات شرکت کنیم؟ اگر بخواهیم به واسطهٔ حرف حق بودنی که تا حدودی مشخصه پیش بریم و شرکت کنیم پس خون‌هایی که ریخته شده چی؟ (امیدوارم با لحن دوستانه بخونید، چون شدیداً دغدغهٔ ذهنی بنده‌ست و نه دعوا) - اتفاقا سوال و دیدگاه جالبیه. اول اینکه نقد بر چیزی به منزله زیر سوال بردن کل مبانی نیست. مورد دوم اینه که بستگی داره با چه هدفی برید؟ من کسایی رو میشناسم که حکومت رو قبول ندارن اما تو دوران جنگ هر شب تجمع بودن،چون تنها جایی بود که میتونستن میهن دوست بودنشون رو ابراز کنن. و مورد اخر، 88،404،401 فتنه‌ست. فتنه هم یعنی آشوبی که مبهم عه. نمی‌تونیم تشخیص بدیم «سپهر امینی» نتیجه کشته سازی بوده یا شلیک مامور ها؛ پس باید شرایط و کلیت رو در نظر گرفت. مردم با هر عقیده ای داغ‌دیده شدن. در این حالت باید اشتراکات رو پیدا کرد که بزرگترینش سرزمین‌مونه.

ما آدم ها وقتی میخوایم خودمون رو مقایسه کنیم، با من ِقبلی مقایسه میکنیم. پس چرا کشورمون رو با کشورهای دیگه مقایسه میکنیم؟ اگر کشوری مثل سوئیس قحطی 1320/ حمله مغول ها/ قحطی 1298 جنگ ایران و روسیه/جنگ ایران و عثمانی/جنگ ایران و عراق/حمله اعراب یا حتی قبل‌تر حمله مقدونی و کلی فاجعه و اتفاقات سنگین دیگه‌ی ایران رو تجربه میکرد،الان در چه وضعیتی بود؟ ثبات و رفاه الانش رو داشت؟ و حالا تو چه دوره‌ای ایران هیچ مشکلی نداشته؟ فکر میکنم درستش اینه که قیاسمون با وضعیت های قبلی کشور باشه نه کشور دیگری.

یه سوالی مدت هاست گوشه ذهنم خاک میخوره،از وقتی کانال داشتم تقریبا از سال 99. چرا ناشناس من تو همه مدل سبک کانالی که داشتم همیشه خالی بوده؟ پ.ن:این یکی دو روز رو در نظر نگیرید.

این چیزی که جدیدا می‌بینیم تو فضای مجازی: " دغدغه ایرانی با دلار و طلا فلان تومنی" خیلی دوست نداشتنی عه. تیری به سمت شادی های کوچک و لحظه هایی عه که زندگی واقعی تره. قاتل ته مونده ذوق آدماست.