نه تو می مانی و نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی به حباب نگران لب یک رود قسم، و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت، غصه هم می گذرد آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند، لحظه ها عریانند به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز... -سهراب سپهری-

پدر

چیزی که هرگز نمیتوانستم درک کنم این بود که

تو

چطور حس نمیکردی تا چه حد این گفته ها و قضاوت هایت برایم 

دردناک و ننگ‌آور

بودند؛ انگار که تو از قدرت خودت بی خبر بودی

. -نامه به پدر فرانتس کافکا