نه تو می مانی و نه اندوه و نه هیچ یک از مردم این آبادی به حباب نگران لب یک رود قسم، و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت، غصه هم می گذرد آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند، لحظه ها عریانند به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز... -سهراب سپهری-

پدر

چیزی که هرگز نمیتوانستم درک کنم این بود که

تو

چطور حس نمیکردی تا چه حد این گفته ها و قضاوت هایت برایم 

دردناک و ننگ‌آور

بودند؛ انگار که تو از قدرت خودت بی خبر بودی

. -نامه به پدر فرانتس کافکا

که ایران چوباغیست خرم بهار شکفته همیشه گل کامگار پر از نرگس و نار و سیب و بهی چو پالیز گردد ز مردم تهی سپرغم یکایک ز بن برکنند همه شاخ نار و بهی بشکنند سپاه و سلیحست دیوار اوی به پرچینش بر نیزه‌ها خار اوی اگر بفگنی خیره دیوار باغ چه باغ و چه دشت و چه دریا چه راغ نگر تا تو دیوار او نفگنی دل و پشت ایرانیان نشکنی کزان پس بود غارت و تاختن خروش سواران و کین آختن زن و کودک و بوم ایرانیان به اندیشهٔ بد منه در میان چو سالی چنین بر تو بر بگذرد خردمند خواند تو را بی‌خرد

پس

من

برای

او

تا این حد

هیچ

بودم

. - نامه به پدر فرانتس کافکا