یک عمر گفتم جان من آقا فدایت رفتی و جانم‌روی دستم ماند آقا

چه‌قدر این روز و شب‌ها ایران و ایرانی رو دوست دارم. اون آدمایی که قلبشون برای این وطن و پیروزیش می‌تپه رو. وقتی میرم توی خیابون و می‌بینم آدما با هر شکل و شمایلی و با هر شرایطی و با بچه و پیر و جوون اومدن، با لبخند نگاهشون می‌کنم.‌ به بابا میگم چه‌قدرر من این آدم‌هارو دوست دارم! چه‌قدر خوشحالم باهاشون هم‌وطنم. بعد به پرچمای خوش رنگ ایران که توی آسمون می‌رقصن نگاه می‌کنم و مثل همیشه بغض می‌کنم. بغض می‌کنم ازینکه این پرچم بالاست و به اهتزاز دراومده‌. که حقش همین به اهتزاز در اومدن و روی دست بالا رفتنه. چه‌قدر این روزا ایران رو دوست دارم چون طرف حق ایستاده...

زمان ایستاده. من مات و مبهوتم. فکر کن در راه آرامستان باشی و خبر رفتن دیگری را به تو برسانند. دلم می‌سوزد. دلم برای مایی که در این دنیایی که هربار می‌زند زیر گوشت که ثابت کند ماندنی نیست، گیر افتاده‌ایم، می‌سوزد. دلم برای عشق، این موجود لطیف، که با هر تولدی ریشه می‌کند و با هر مرگی بی‌جان می‌شود می‌سوزد. دیگر بلد نیستم چه کار کنم. چه بگویم. قبلا هم بلد نبودم اما حالا خیلی بیشتر بلد نیستم. چه بگویم که آدم‌ها آرام شوند؟ چه بگویم که از خدا دفاع کنم؟ بله. گاهی وقت‌ها باید از خدا دفاع کنی. خدایی که جان می‌دهد و جان می‌گیرد. تو وابستهٔ آدم‌ها می‌شوی و سفر می‌کنند. باید چه کار کنم؟ خدایا خودت بگو، باید چه کار کنم؟

برای آرامش قلب بازمانده‌های عزیزِ ازدست رفتهٔ ما صلوات می‌فرستید؟ و برای خودش فاتحه...

با دیدن هر مرگی، بهم حس ولع زندگی کردن دست میده.

چطور بگم؟ دلم می‌خواد تموم لحظه‌هارو خیلی عمیق نفس بکشم.

دلم می‌خواد تموم تجربه‌هایی که یه آدم به صورت مثبت می‌تونه تو زندگیش داشته باشه رو داشته باشم.

دیگه واقعا عجله دارم برای زندگی کردن.

نمیدونم. نمیدونم. شاید مثلا زندگی همین لحظه‌هاییه که عادی می‌دونیمشون و نیازی به دویدن برای رسیدن به زندگی نباشه، ولی من واقعا می‌ترسم!

خیلی جدی در جواب اخبار رو از کجا دنبال می‌کنی موثقه یا نه، گفت آره از اینترنشنال و خندش هم نگرفت!

يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنوا مَن يَرتَدَّ مِنكُم عَن دينِهِ فَسَوفَ يَأتِي اللَّهُ بِقَومٍ يُحِبُّهُم وَيُحِبّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى المُؤمِنينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الكافِرينَ يُجاهِدونَ في سَبيلِ اللَّهِ وَلا يَخافونَ لَومَةَ لائِمٍ ۚ ذٰلِكَ فَضلُ اللَّهِ يُؤتيهِ مَن يَشاءُ ۚ وَاللَّهُ واسِعٌ عَليمٌ ای کسانی که ایمان آورده‌اید! هر کس از شما، از آیین خود بازگردد، (به خدا زیانی نمی‌رساند؛ خداوند جمعیّتی را می‌آورد که آنها را دوست دارد و آنان (نیز) او را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع، و در برابر کافران سرسخت و نیرومندند؛ آنها در راه خدا جهاد می‌کنند، و از سرزنش هیچ ملامتگری هراسی ندارند. این، فضل خداست که به هر کس بخواهد (و شایسته ببیند) می‌دهد؛ و (فضل) خدا وسیع، و خداوند داناست. سوره مائده، آیه۵۴

هی با خودم تکرار می‌کنم؛ از سرزنش هیچ ملامت‌گری هراسی ندارند از سرزنش هیچ ملامت‌گری هراسی ندارند از سرزنش هیچ ملامت‌گری هراسی ندارند...