خدایا پدافند از توست، موشک از توست شلیک از توست سرباز از توست سردار از توست سپاه از توست ارتش از توست فرمانده از توست رهبر از توست تویی که می‌زنی تویی که شکار می‌کنی تویی که شکست می‌دهی ما هیچ نیستیم جز تو هیچ نیست همه چیز تویی؛ ما را در این نبرد نابرابر پیروز کن که پیروزی و عزت از توست.

ما زنده‌ایم مثل امید؟؟

سر کلاس کارگاه شعر خوندم: بانوی گل! لطیفِ پراحساس زنده باش! زیرا به روی دوشِ زنان است زندگی... استاد گفت: ما مردا هم بریم بمیریم دیگه!😅 حیف صدامو بسته بودن. وگرنه می‌خواستم بگم مگه شک دارید که به روی دوش زنان است زندگی؟ بله خلاصه. اینطوریاست.

آن‌چنان کز رفتن گل، خار می‌ماند به‌جا از جوانی حسرت بسیار می‌ماند به‌جا

آه افسوس و سرشک گرم و داغ حسرت است آنچه از عمر سبک‌رفتار می‌ماند به‌جا

نیست غیر از رشتۀ طول امل چون عنکبوت آنچه از ما بر در و دیوار می‌ماند به‌جا

کام‌جویی غیر ناکامی ندارد حاصلی در کف گلچین ز گلشن خار می‌ماند به‌جا

رنگ و بوی عاریت پا در رکاب رحلت است خارخاری در دل از گلزار می‌ماند به‌جا

نیست از کردار، ما بی‌حاصلان را بهره‌ای چون قلم از ما همین گفتار می‌ماند به‌جا

می‌کشد حرف از لب ساغر می پرزور عشق در دل عاشق کجا اسرار می‌ماند به‌جا؟

عیش شیرین را بود در چاشنی صد چشم شور برگ صائب بیشتر از بار می‌ماند به‌جا

درحالی که می‌شد الان امروز که اولِ صبح یه روز توی بهاره، از خونه برم بیرون و بهار رو توی ریه‌هام نفس بکشم و بعد بشینم سر کلاس و از صائب خوندن و گره‌گشایی از ابیاتش لذت ببرم؛ حالا نشستم توی رخت‌خواب، پشت این صفحهٔ بی‌جان و صدای استاد رو می‌شنوم. بلند می‌شم و پنجره رو باز می‌کنم که شاید بوی بهار بیاد. که شاید بشه بابت اینکه آخرین روزای کارشناسی خوندنم توی خونه‌ام کمتر غصه بخورم. ولی دریغ.