«هر کجا هستم،باشم
آسمان مالِ من است.
پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است.
چه مهمی دارد؟
گاه اگر میرویند
قارچ های غربت.
من نمیدانم
که چرا میگویند: "اسب حیوان نجیبی است، کبوتر زیباست؟"
وچرادرقفس هیچکس کرکس نیست؟
گل شبدر چه کم از لالهی قرمزدارد؟
چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید.
واژه ها را باید شست.
واژه بایدخود باد، واژه بایدخود باران باشد.
چترها را باید بست،
زیر باران باید رفت.»
-سهراب سپهری.
در آغوشِ تو تا بعد از قیامت نیز میخوابم ؛
که من محشرتر از تو محشری هرگز نمیخواهم..