شادیِ اصیل، پیوستن به زندگیه، از طریق مسئولیت منحصر به فردی که فقط تو می‌تونی انجامش بدی.

تک تکِ ما ناکاملیم، اما هرکدوم به سبک خودمون ناکاملیم و این مارو منحصر به فرد می‌کنه، این مارو غیرقابل جایگزین می‌کنه، یونیک می‌کنه.. مسئولیت و رسالت هم رسالت منحصر به فردیه و این اهمیت همه‌ست.

گوش بسپارید به نوایِ راستین آقای شکوری: https://taaghche.com/audiobook/208607

برای اینکه این رسالت بزرگ رو بفهمیم، باید سوال درست بپرسیم و سوال درست اینه که، زندگی از من چه انتظاری داره؟

مهم‌ترین سوال جهان چیه؟ اینه که «ما این‌جا چی‌کار می‌کنیم؟»

نمی‌شه پاسخ داد، چون یه سوال بزرگ غیرقابل حله. زندگی یه معمای بزرگه. اما راه حل کردن اینه که: زندگی تو هر لحظه این پرسش رو به روش منحصر به فردی از آدما می‌پرسه. تو این لحظه چی درسته؟ اگر غمگین‌اید، غمگین ترین گریه زندگی‌تونو بکنین اگر قراره التیام بدیم، التیام بدیم اگه قراره بخندید، بلند ترین خنده‌ی زندگی‌تونو انجام بدید.

من برای عشق می‌میرم،برای شعر نه دفتر شاعر برای او ،مزار کوچکی‌ست

*

،