در میان افکار خویش دست و پا میزدم و سرمای آب ، صدای برخورد دندان هایم را بر انگیخته بود،گویا خیلی دلتنگ یکدیگر بودند . می‌خواستند بشکنند و از من جدا شوند تا هم را در آغوش بگیرند ، چه مضحک به نظر می‌رسد .. تشویش های ذهن هم همینجور هستند! دلم میخواهد شده با دستان خونی خودم را بالا بکشم و لحاف دست باف کودکی‌ ام را رویم بکشم ! #خط_خورده

آری کاش با این دستانِ خونی مانند ِکودکی معصوم و فرشته پتوی دستبافت ِمادر را روی خود بکشم و با آرزوی ِفردا لبخند بزنم و بازی کنمُ به خواب بروم.... #خط_خورده

گفتم حیف ِ نزارمشون(: امیدوارم احساساتم زلال باشن....

*

خیالِ‌مورد‌علاقه‌من‌بود.

_

_

حرف های زیادی برای گفتن بود! اما؛ دلیل های زیادتری برای نگفتن بود...

از آدما به آدما پناه نبرید، بی پناه تر می‌شید..

داشتم اتاقم رو تمیز میکردم با این صحنه تو کمدم مواجه شدم:)

واقعا یادم نمیاد اینو برای ِ کی نوشتم و چه کسی نور را به من نوشانده بود که با این عکس یادش افتادم ُ شروع کردم به نوشتن فقط اینکه انگار باز هم سرما بر گرما ی ِ نور دارد مقاومت می کند ، کجایی؟(:

واقعا انگار انقده خرابم که شعرا رو باید بغل کنم ،نه این کتاب درس که کنارم ِ و قراره نصف شبی هی بیدار شم و مرورشون کنم😭💔