آخ میمیرم برا بارون:)))))

همیشه توی دوست داشتن همه چی زیاده روی کردم؛

حتی دوست داشتنِ بارون

با اینکه میدونم بعدش از درد باید زجه بزنم و جیغ بکشم میرم وسط بارونننن

قطره های بارون روی صورتم که میفته روحم از تنم جدا میشه

سبک میشم و اروم

کاش دغدغه درس باعث نمیشد دور باشم از بارون:))))

یه دختر خوش ذوقی رو می‌شناختم که یه متن در مورد بارون نوشته بود:) اینقدررر خوندمش که میتونم بگم حفظ شدم؛ الان براتون مینویسمش:))

باران به تندی محبت می‌کند و من پوزخند میزنم به مردی که به پاهایش شتاب می‌دهد، برای زود تر طی کردن مسیر و پناه بردن به ماشین؛ و دختری که کیفش را بالای سرش میگیرد که محبت رنگ های روی صورتش را در هم نیامیزد. پیر زنی که پسرش خود را ستون و چتر را پناه مادر کرده برای در امان ماندن از خیس شدن و من تشنه ی محبتم:) صورتم را سمت آسمان میگیرم . درست همانند درخت وسط میدان؛ که شاخه هایش، آغوش باز کردند برای درآغوش کشیدن و لمس باران.

ادامه داشت ولی من این قسمتشو واقعا دوست داشتم:)))

از جان و جسم و روح ِ خودت مراقبت کن! در برابرِ آدم هایی که غمگینت می کنند در برابرِ جامعه در برابرِ هر آنچه آرامشت را پریشان میکند، از خودت مراقبت کن.🌱 لبخند بزن! از خیلی امور و آدم ها ، تنها باید عبور کرد! قرار نیست همه ما را دوست داشته باشند و ما هم همینطور...! مراقب ِ خودت باش🥺✨ #معصومه_صابر برای سدنای قشنگم و چنلِ رونا