در اصطلاح : و باطن است. در این غزل در مقابل دنیا قرار گرفته، مصداق آن خوبان عالم هستند که اهل فیض رسانی هستند و جاذبه ی آنان مثل آهن ربا افراد مستعد را جذب و هدایت می کند. حاصل بیت چهارم این است که نباید باطن انسان جذب دنیا و دلبسته آن شود. و باید دل در گرو انسانهایی نورانی نهاد که جاذبه ی الهی آنان بنده را با خود به سمت خدا می برد.