درمدح امام حسین علیه السلام ازداغ توبه سینه بَسی غَم گذاشتیم پا دَر میان حَلقهٔ مأتَم گذاشتیم ماراببَخش گَرچه دراین روزگار غَم دَرزندگی برای شُما کَم گُذاشتیم باهَرمُحَرَمّی که فرامیرسَد ز راه ا‌زاَشک خود بزخَم تو مَرهَم گُذاشتیم باروضه های آب وعَطَش خونجگرشدیم تاپا کنار چشمهٔ زَمزَم گُذاشتیم زینب به اَشک دیدهٔ خود گفت دراَربَعین دار ونَدار خویش به عَلقَم گذاشتیم حالا که آمَدیم وتودرخاک خُفته ای اینجا نشان بیرَق وپَرچَم گُذاشتیم بی توچسان بسوی مدینه سَفَرکنیم هَرچی که بود پای مُحَرَّم گذاشتیم کَربُبَلا شروع غَم و درد بود وما پا درمیان خیمهٔ مأتَم گذاشتیم باقاتلان سنگ دلَت هَم سَفَرشدیم صدسینه داغ بَردل عالَم گُذاشتیم شَرمنده اَم که کودَک دُردی کش تورا کُنج خَرابه با دل پُر غَم گذاشتیم بَرهَم زَدیم بَزم وبساط ستمگَران پا درمیان کاخ چه مُحکَم گذاستیم خسروی فَر