💢هشتم مردادماه روز بزرگداشت حكیم بزرگ ایران‌زمین، شیخ شهاب‌الدین یحیی سهروردی (۵۴۹–۵۸۷ ق / ۱۱۵۴–۱۱۹۱ م) گرامی باد🌷 🔶سهروردی کسانی که در جستجوی معرفت‌اند را به چهار دسته تقسیم می‌کند: 🔸1-آنان که تازه نسبت به معرفت احساس عطش کرده و به راه جستجوی آن گام نهاده‌اند. 2-آنان که به معرفت صوری واصل شده و در فلسفه استدلالی به کمال رسیده‌اند، ولی از عرفان بیگانه اند؛ سهروردی، فارابی و ابن سینا را از این دسته برمی‌شمارد. 3-آنان که اصلاً به صورتهای استدلالی معرفت توجهی نداشته، بلکه مانند حلاج و بسطامی و تستری به تصفیه نفس پرداخته‌ و به کشف و شهود و روشنی درونی رسیده‌اند. 4-آنان که هم در فلسفه استدلالی به کمال رسیده و هم به اشراق یا عرفان دست یافته‌اند؛ وی افراد این گروه را «حکیم متألّه» خوانده و فیثاغورث و افلاطون و در جهان اسلامی، شخص خودش، را از آنان برمی‌شمرد. 🔷سیدحسین نصر در همین باره معتقد است: «سهروردی کوشش کرد تا موجب نزدیکی بین فلسفۀ دیسکورسیو، عرفان، و شهود عقلی شود. این پارادایمِ فلسفیِ متداوم و منسجمْ به‌عنوان حکمت الهی (theosophy) شناخته می‌شود.» به باور وی، «مکتب اشراقی» در ایران از تداومی بیشتر از هشت قرن برخوردار بوده است؛ چنانکه در مکتب اصفهان و به‌طور خاص در «حکمت متعالیه» ملاصدرا ارتباطی اساسی را بین «تفکر فلسفی و وحی، ایمان و عقل، و اهمیت معنای باطنیِ متون مذهبیِ بنیادی را برای الهام و تفکر فلسفی» شاهدیم. https://eitaa.com/hekmatfalsafe