الان . . تو همین لحظات ؛ میشه سه سال که ندارمت سه سالِ که بدونِ تو نفس میکشم ، سه سال پیش از فردای خودم که بی تو قرار بود ی زندگیِ جدید رو شروع کنم خبر نداشتم . سه سال شد که رفتی و تنها شدم . سه سال از اینکه سپردمت به خاک گذشته و سه سالِ که سر سفره ی حضرتِ رقیه ای ، با اهل بیت محشور باشی :) ی فاتحه میخونین لطفا ؟ .

و غمِ امشب :)

من قبل از تو چه میدانستم دلتنگی یعنی چه ؟ .

کاش رفتنت حرف بود ، اما خودم دیدم .

خاورمیانه را آفرید از روی چشم‌های شرقی‌ات ؛ پر آشوب ، رنجور ، زیبا .

بُغضِ شبِ تارم .

.

من در تمامیِ ذرات تشکیل دهنده ی دنیای کوچیک و مبهم اطرافم تو را جستجو می‌کردم .

تو رفتی دگر ماه‍ و آیینه خداحافظ :)

طی شد ، ایامِ برومندیِ ما در سختی . همچو آن دانه که در زیرِ قدم سبز شود . . صائب تبریزی .

این طبیعتِ انسان است که یک زخمِ کهنه را درمان می‌کند و خودش را برای بستنِ یک پوسته ی جدید آماده میکند . فقط همین .

می‌خندید و در نگاهش غمی می‌رقصید .