من در تمامیِ ذرات تشکیل دهنده ی دنیای کوچیک و مبهم اطرافم تو را جستجو می‌کردم .

تو رفتی دگر ماه‍ و آیینه خداحافظ :)

طی شد ، ایامِ برومندیِ ما در سختی . همچو آن دانه که در زیرِ قدم سبز شود . . صائب تبریزی .

این طبیعتِ انسان است که یک زخمِ کهنه را درمان می‌کند و خودش را برای بستنِ یک پوسته ی جدید آماده میکند . فقط همین .

می‌خندید و در نگاهش غمی می‌رقصید .

از دل و دیده گرامی تر هم آیا هست ؟ آری دست ؛ از دل و دیده گرامی تر ست . فریدونِ مشیری .

.

از ما که گذشت اما غمم همینِ :)

اون خستگیایی که امروز با دیدنِ حرم در میرن :)) .

اون غمی که الان عراقیا دارن :) فکر کن این همه مدت صبح تا شب خدمت کردن و به قولی عاشقی کردن و حالا که دیگه آروم آروم قراره موکباشون رو جمع کنن و به روالِ قبلیِ زندگیشون برگردن چقدر سخته :) . ما ده شب میریم سینه میزنیم دهه ی اولِ محرم و تموم میشه ؛ دلمون پر میزنه برای اون سینه زنی و روضه ها . . فکر کنم عراقی ها به امیدِ روزای قبلِ اربعین زندگی میکنن و از الان لحظه شماری میکنن تا اربعینِ بعد :) .

-