#باهم_کتاب_بخونیم 📚 کعبه قبله زاد | دفتر اول استاد حامد کاشانی 📝 ▫️جلسه یازدهم یاد آوری فضائل امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام از سوی سیدالشهدا علیه‌السلام 🍃

نشانی مطلب فوق🪧 ۱ـ کتاب سلیم بن قیس،جلد۲، صفحه ۷۸۹ـ۷۹۳. ۲ـ مناقب، ابن شهر آشوب، جلد۴، صفحه ۷۹.

سلام و اهداء تحیات الهی🌸 آیا می‌دانستید امام حسین علیه‌السلام حتی در پرالتهاب‌ترین لحظات عمر شریفشان، از تبلیغ فضایل امیرالمؤمنین علیه‌السلام غافل نشدند؟! از خطبه تاریخی «مِنا» در سال ۵۹ هجری گرفته تا حتی در قلب میدان کربلا و در ظهر عاشورا؛ با هر بهانه‌ای سعی داشتند غبار فراموشی را از چهره حقیقت بردارند و حقیقتِ مظلومِ امیرالمؤمنین را فریاد بزنند. در جلسه یازدهم از سلسله مباحثمان، به سراغ این تلاش‌های بی‌وقفه و درس‌آموز رفتیم. می‌خواهیم با هم مرور کنیم که چگونه سیدالشهدا علیه‌السلام جان خود را فدای زنده نگه داشتن نامِ “علی” علیه‌السلام کردند. اگر مشتاقید این ابعاد کمتر شنیده شده از نهضت حسینی را بشنوید، دعوت می‌کنم این صوت را تا انتها دنبال کنید.

#قانون_بدونیم ⚖️ ان‌شاءالله قراره از این به بعد، قدم به قدم و با بررسیِ دقیقِ مواد قانونی، با هم مطالب را تحلیل کنیم و عمیق‌تر یادبگیریم. خیلی‌مشتاقم که این مسیر یادگیری رو با هم طی کنیم🍃

#قانون_بدونیم ⚖️ طبق ماده ۲ قانون مدنی، فرض بر اینه که وقتی یه قانون منتشر می‌شه و ۱۵ روز ازش می‌گذره، دیگه همه ازش باخبرن!... یعنی اصلاً پذیرفته نیست که کسی بگه “من خبر نداشتم” و بخواد با این حرف از زیر مسئولیت فرار کنه. به قول معروف، جهل به قانون عذر بدتر از گناهه و هیچ‌کس نمی‌تونه بگه چون نمی‌دونستم، پس نباید مجازات بشم.»

. ▫️فرض قانونی: ببین، این‌که قانون‌گذار میگه «همه می‌دونن»، یک «فرض قانونیه».در واقعیت که ممکنه کسی واقعاً خبر نداشته باشه، اما قانون‌گذار برای نظم جامعه و این‌که قانون ضمانت اجرا داشته باشه، مجبور بوده این فرض رو بذاره. اگه قرار بود هر کسی بتونه ادعا کنه «نمی‌دونستم»، سنگ روی سنگ بند نمی‌شد و هرج و مرج پیش می‌اومد.

. ▫️قاعده‌ «جهل به قانون رافع مسئولیت نیست» این یک قاعده‌ی عقلی و حقوقی در سراسر دنیاست. منطقش اینه: اگه علم به قانون شرطِ مسئولیت باشه، هر مجرمی میاد ادعا می‌کنه که قانون رو بلد نبوده و سیستم قضایی فلج میشه. برای همین، به محض اینکه قانون انتشار عمومی پیدا کرد مثلاً در روزنامه رسمی، دیگه «اطلاعِ عمومی» فرض میشه و مسئولیت برای همه ایجاد می‌شه.

در بعضی موارد میشه خلافِ این فرض را ثابت کرد؛ چون اگر این جهل پذیرفته نشه، گاهی نتیجه‌اش با هدف خود قانون‌گذار و با عدالت ناسازگار میشه. این موارد سه‌تاست: ۱ـ وقتی پذیرش جهل، همان هدف قانون را تأمین می‌کند. مثل جایی که قانون برای حمایت از وراث، وصیتِ بیش از ثلث را نافذ نمی‌دونه. اگر یکی از وراث از روی ناآگاهی آن را اجرا کرده باشه، می‌تونه با اثبات جهل خود، مالی را که داده پس بگیره؛ چون قانون اساساً برای حمایت از او وضع شده. ۲ـ وقتی جهل، همگانی و فراگیر باشد. در این حالت، نمی‌شه به یک نفر به‌تنهایی خرده گرفت؛ چون معلوم می‌شه مشکل فقط مربوط به اون نیست و آگاهی‌رسانی یا فهم قانون در سطح عمومی دچار اشکال بوده. ۳ـ وقتی یاد گرفتن قانون عادتا ممکن نباشد یا جهل، عذر شرعی محسوب شود. یعنی اگر شخص واقعاً راهی برای دونستن حکم نداشته باشه، یا از نظر شرع، نادونیِ او پذیرفتنی باشه، نمی‌شه اون رو مثل کسی دونست که آگاهانه خلاف کرده.