خواب، رویا، توهم، هوس در جستجوی واقعیت از ورزقان تا بندرعباس یکسال پیش در چنین روزهایی رییس جمهور کشور پس از اجرای محکم وعده صادق 1 و اولین حمله مستقیم به اسرائیل در بازگشت از آذربایجان اسرائیلی و دیدار شخص علیف در مرز ایران دچار سانحه شد، دقیقا هلی کوپتر میانی از سه پرنده با فاصله کم، (از) مجهزترین فروند و مجرب ترین خلبان کشور، بدون هیچ نشانه آشکاری از خطا یا حمله سقوط کرد. و دقیقا دو شخصیت ضد اسرائیلی رییسی و امیر عبداللهیان شهید شدند. بعدها طی تحقیقات رسمی "توده ابر بالارونده" علت حادثه معرفی شد اما همه ما از فکر کردن به اسرائیل هم برای جلوگیری از "دستاورد سازی" پرهیز کردیم. البته که امروز هم نمی شود با قطعیت صحبت کرد چه برسد آن روزهای مه آلود. جدای از احتمال ترور اما نتیجه اسرائیل زدایی و جنگ زدایی از ذهنیت ایرانی شد انتخاباتی در وسط جنگ، بدون یک جمله، حتی یک جمله درباره نبرد واقعی آن بیرون! حتی جلیلی هم جز یک اشاره کلی به بهانه زنان چیزی نگفت. تو گویی جنگ در اسپانیاست. ملت ایران در چنین فضای بریده از واقعیتی به پزشکیان رای داد اما دقیقا در روز تحلیفش اسماعیل هنیه در وسط تهران ترور شد! یعنی شما میتوانید جنگ را انکار کنید، چشمتان را ببندید و فراموشش کنید اما جنگ شما را فراموش نمی‌کند. واقعیت برمیگردد و محکم توی صورت تان می خورد. بلوای 1401 بزرگترین شبیه سازی پس از انقلاب بود. در رسانه ها یک انقلاب عظیم جریان داشت و در خیابان زندگی عادی. چنان «توهم» عمیقی که کارشان به بستن چمدان و گرفتن بلیط و فتح محلات و امان نامه رسیده بود. اما هرچه از واقعیت دورتر باشی ضربه اش سهمگین تر خواهد بود، پس به موجی از افسردگی و مهاجرت و جنون و خودکشی رسیدند. چنین فاصله ای چیزی نیست جز "توهم". بزرگترین مشکل واقعیت اینست که واقعی است. تلخ و صریح و قاطع. و اگر فکر میکنید فقط با متوهمان ززا مشکل دارد سخت در اشتباهید. بسیاری از ما نسبتی با واقعیت نداریم، فقط فاصله هایمان فرق دارد. آنها در توهم اند و ما در "رویا"! وقتی سوریه سقوط کرد بعضیها خیلی جدی "آزادی" را به "مردم" سوریه تبریک گفتند. یعنی اقتدار جولانی، همان کسی که سر بریدن را شروع کرد، با مداخله آشکار خارجی را تبریک میگفتند! در شب نزول برجام یکی از رقاصان میگفت «اگر ما زیرش نزنیم آنها نمیزنند.» شخص ظریف در پاسخ سوال ماندگار ایزدی گفت: "بالاخره قاعده داره، نمی تونه این کار رو بکنه". رویای ظریف و روحانی و اصلاحات از قاعده جهانی با واقعیت خروج آسان ترامپ از برجام چنان به چالش کشیده شد که او را دیوانه و استثنا و بدشانسی نامیدند. و پنج سال بعد مجبور شدند همان ترامپ را بکنند تاجر عاقل! این کارکرد رویاست: انقطاع از واقعیت. رویا خیلی چیزها را تغییر میدهد. در دنیایی که حزب الله سپر باشد سقوط نصرالله و دمشق یک فاجعه امنیتی است، ولی در دنیایی که حزب الله شاخ و رقیب دیپلماسی است چرا از آب شدن میدان خوشحال نشوی؟ در دنیایی که اسرائیل اشغالگر حق دارد از اشغال شده انتقام بگیرد چرا هفت اکتبر اشتباه نباشد؟! در دنیایی که آمریکا حق دارد مخالفش را تحریم کند چرا تحریم تقصیر خودمان نباشد؟ در دنیایی که دشمنی نتیجه سوءتفاهم است چرا لبخند راه حل نباشد؟ پس اگر ایرانِ بدون شاخ مجبور است پای مذاکره بنشیند و دست از آزار "جهان" بردارد و "عادی" بشود، خدا رحمت کند نصرالله را. اصلا خیرتی بود در خریت هفت اکتبر. کاش این معتادان راهزن دریایی یمن هم آدم شوند. بریده باد دست های ماجراجویمان. نابود باد راه های دور زدن تحریم. اصلا باید تاجران قهرمان ما باشند نه جنگاوران. نه به جنگ. گفتگوی تمدن ها. پدر یعنی عشق. انصافا زندگی با چنین رویایی وسط خاورمیانه جالب نیست؟! اما واقعیت یک مشکل اساسی دارد: فقط یکی است. و هیچ احترامی نه برای شما قائل است نه توهم و رویایتان. دقیقا مثل سوریه در فردای آزادی: واقعیت به شکل بمبهای آمریکایی زیرساختها، نیروی هوایی، هواپیماها، فرودگاه ها، هلی کوپترها، تاسیسات حیاتی، مراکز تحقیقاتی، بنادر و نیروی دریایی سوریه را بمباران کرد. در حالیکه در ایران داستان های زندان صیدنایا پخش میشد ساعت سوریه آزاد حداقل پنجاه سال به عقب کشیده شد و تانک های اسرائیلی یک چهارم کشور را بلعیدند. فردای آزادی دیگر در سوریه کسی رویا نمی دید. اینجا هم رویای "ایران شکست خورده سر میز مذاکره می آید" فرزندی کاملا برعکس زایید: جنگ! اسرائیل گزاره "ایران هیچ وقت اینقدر ضعیف نبوده" را میفروخت و ترامپ هم میخرید. ایران رسما به لبه جنگ کشیده میشد و نتانیاهو برای تایید حمله به آمریکا میرفت. روزی نبود که ترامپ از بمباران ایران نگوید. بمب افکن ها نزدیک و چنگ و دندانها آشکار شد. بر اساس رویا و توهم سطح چهارمی از ضد واقعیت باز شد: "هوس" خام خارجی. همانی که بعد از آبان ٩٨ ترامپ را به ترور حاج قاسم کشاند و با تشییع میلیونی واقعی غافلگیرش کرد.

در تهران یک صدای بلند دقیقا معکوس صحبت میکرد: محاسبات اشتباه دشمن را تغییر دهید، ایران قوی است، حزب الله زنده است، مذاکره با آمریکا شرافتمندانه نیست، نه حمله اسرائیل را بزرگنمایی کنید و نه کوچک نمایی، .... یعنی یک کلمه: واقعیت را پیدا کنید. رهبر 19 بهمن این تحقیر آمیزترین مذاکرات را ممنوع اعلام کرد. ناامیدی و ناسزا بود که در فجازی ارسال میشد. تا نوروز دلار سقف روانی 100 را گذراند و دو ماهه پول ملی 20% آب رفت. فروردین مذاکرات غیر مستقیم کلید خورد. دلار به هشتاد برگشت و رویافروشی به صحنه. در بعضی رسانه ها ترامپ توبه کرده، عاشق دستبوسی رهبر بود. ویتکاف انسانی منصف و منطقی، توافق دستور رهبر، بین آمریکا و اسراییل شکاف عمیق افتاده، عراقچی قهرمان توییت نویسی و آمریکا آماده سرمایه گذاری هزار میلیارد دلاری در ایران بود! هرچیزی که مخالف رویا باشد مثل مصاحبه های ویتکاف و تهدید های ترامپ سانسور یا تحریف میشد. حتی نیاز به زحمت رویافروش هم نیست، رویا باف بعد از مدتی خودش واقعیت را سفارشی میکند. فقط کافیست درست تربیت شود. اما اگر خوب نگاه کنیم رویا و توهم و هوس روی نوع دیگری از واقعیت زدایی بنا شده. چهارشنبه ترامپ صریحا اعلام کرد جلوی اسراییل برای خرابکاری را نگرفته و نمیگیرد. هم اجازه علنی داد و هم مسئولیتش را انکار کرد. فقط 48 ساعت بعد و دقیقا همزمان با جلسه نهایی مذاکره ایران و آمریکا با موضوع احتمالی توان موشکی ایران، بندر شهید رجایی منفجر شد. بندر مهم کالاهای اساسی ایران، بندر کلیدی مسیر تجاری ایران و چین (رقیب اصلی آمریکا که اخیرا جلوی تحریم مسیر نفتی ایران ایستاده بود)، بندر رقیب کریدور امارات-سعودی-اسراییل. بندری که مدتی قبل مورد حمله سایبری اسرائیل بود. همزمان که مقامات مختلف به سرعت بر حادثه بودن واقعه تاکید میکردند، شایعه انفجار سوخت موشک سپاه میچرخید. حالا سپاه متهم بود. یک انفجار در زمان و مکان به شدت درست. 24 ساعت بعد نتانیاهو در سخنرانی مهم و مفصلی کل جنگ را مرور کرد و از قدرت و برتری خودش گفت. یک مصاحبه پیروزی کامل! چنان قطعات این صحنه به نفع اسرائیل و آمریکاست که فقط یک خروجی میدهد: متهم ردیف اول. مساله این نیست که ما بخواهیم دستاوردی برای دشمن بسازیم، مساله این است که اسرائیل دستاوردها را خودش درو کرد: پیام اقتصادی، ضربه اجتماعی، تحریک جهت اعتراض، اهرم مذاکراتی، اخطار به چین، اتهام به سپاه ، زخم و ترس درونی، ضعیف جلوه دادن ایران ، تشویق آمریکا به جنگ، تهدید دیگر کشورها برای پذیرش عادیسازی. و دستاورد بزرگ را هم ما هدیه دادیم: تبرئه حقوقی. ما قاتلی با انگیزه داریم که دیروز تهدید کرده و امروز بالاسر مقتول شادی میکند و قتل هم به شدت به نفعش تمام شده. ولی عده ای در داخل میگویند حتی اسرائیل را متهم هم نکنید! این سطح عجیبی از انکار واقعیت است. این "خواب" کردن ملت است. به بهانه آرامش، واقعیت را کمرنگ کنیم. این همان رویکردی است که انتخابات 403 میسازد و مخاطب اصلیش هم توده مردم است. خواب آوران سابقه زیادی دارند، از جنگ تحمیلی تا سوریه. این چهار سطح به هم مربوطند. خواب توده مردم است که رویای طبقه برخودار را تقویت میکند و توهم برانداز را بالا میبرد و دشمن خارجی را به هوس میاندازد. اگر مردم درک صادقانه ای از واقعیت پیدا کنند هرگز انتخاباتی مثل 403 رخ نمی دهد. اگر توده مردم از واقعیت حمله اسرائیل باخبر باشند، رویا فروش نمی تواند وعده صادق 3 را جنگ افروزی معرفی کند، برانداز نمی تواند همدست اسرائیل شود و اسرائیل نمی تواند علت انجام نشدن وعده صادق 3 را نابودی کل پدافند ایران معرفی کند و ترامپ را به هوس حمله بیاندازد. خواب مردم دستاوردها را هم را نابود میکند. تقریبا در ایران هیچ کس نمی‌داند جنگ یمن تمرین حمله به ایران بود و آمریکا که تا لبه جنگ آمده بود به صخره سخت واقعیت خورد. قهرمانی که جان توده مردم ایران و حتی رویای طبقه برخوردار را نجات داد همین پابرهنگان یمن بودند. همینها که رویافروشان عامل به هم زدن مذاکرات معرفی میکنند! اگر از دور نگاه کنید نقطه عطف داستان روز آخر اردیبهشت 403 است، چرا که اتفاقات پسا ورزقان جدا به سود اسرائیل پیش رفت. مساله تشخیص قطعی قاتل نیست. مساله رفتار ما با پدیده ای چنین کلیدی است. ما دو سال است که جنگ را انکار میکنیم، نمیخواهیم باور کنیم! چطور میشود در جنگی پیروز شد که وجود ندارد؟ چطور میشود در خواب جنگید؟ این دستاوردسازی برای اسرائیل نیست؟ خواب، رویا، توهم و هوس؛ هرگونه انقطاع از واقعیت هزینه زاست. دیر یا زود، دور یا نزدیک صدایش درمی آید. همانطور که پایان مسیر رویاپردازان به قتل نصرالله رسید، پایان مسیر خواب آلودگان هم میتواند تلخ باشد. خواب آوران فکر میکنند جامعه را آرام میکنند اما نمی فهمند تصویر پرچمداری بیدار در میان جمعیتی خواب چقدر برای اسرائیل هوس انگیز است. #یادداشت @salmaneshoon

زنده ماندیم و قویتر شدیم 5 روز از جنگ تحمیلی دوم گذشته و حالا میشود برنامه اسرائیل را واضحتر دید: گام اول شبیه سازی یک 7 اکتبر، غافلگیری گسترده با استفاده از پوشش مذاکرات و دولت خوابزده ایران، نابودی راس فرماندهی سپاه و هوافضا. انسداد تمام خروجی های موشکی غرب، هک و انهدام پدافندی. زمینگیر کردن پایگاههای غربی ارتش، ترور گسترده در مرکز، انفجار در شهرها با تصور بمباران. و دریک کلمه: ایجاد احساس خلا قدرت در ایران، که بسیار موفق بود. اما گام بعدی، که تا امروز شکست خورده، شورش شهری بلافاصله و سقوط حکومت مرکزی بود. تصور بر این بود که پس از چنین ضربه وحشتناکی و تداوم آن برای 24 تا 48 ساعت، شبهای پر از انفجار و روزهای پر از شایعات، بستر بیرون آمدن "مردم"فراهم میشود. هوسی که مستقیما حاصل تجربه 401 است. اینقدر رسوا که نتانیاهو شخصا میگوید زن، زندگی آزادی! اکانتهایشان (و همراهی عجیب بعضی اصلاح طلبان ساده) با گشت و حجاب و فیلترینگ توییت میزنند و خیال میکنند با این تحریک ها مردم بیرون میریزند. توهمی که براندازان و خصوصا پهلوی به اسرائیل فروختند. سلطنت طلبان جدی فکر میکنند انقلاب 57 یک "شلوغی" بود. از خوشی زیاد یا حماقت، عده ای بیرون ریختند و مسئولین (پدر احمقش) فرار کردند و انقلاب شد! پس اگر باز هم مسئولین نباشند و عده ای شلوغ کنند، چرا دوباره اتفاق نیفتد؟! البته پهلوی در پس این رویا فروشی از تجربه دیگری هم استفاده کرد: آویزان شدن به دم خارجی. بالاخره خودشان که خبر دارند پدر بزرگش را بریتانیا شاه کرد و پدرش را آمریکا. این وامانده هم نهایت هوشش را به خرج داد و آویزان اسرائیل شد تا ایران را بمباران کند و ایشان را شاه! به همین رسوایی. اما نتانیاهو و ترامپ چرا چنین هوسی را باور کردند؟ پاسخ مشخص است: ززا. بزرگترین شبیه ساز انقلاب در ایران. در حالی که کف خیابان زندگی عادی جریان داشت در فجازی حکومت هر شب سقوط میکرد. گرچه نهایتا واقعیت پیروز میشود اما هنوز بخشی از خارج نشینان در زندان ذهنی اند. مهمتر اینکه "توهم فروشی" یک کسب و کار شد. امروز بخش اصلی حامی اسراییل همان شبکه ززا است. صد البته (نا)سیاست رهاسازی فرهنگ و خیابان و فاصله فضای مجازی فارسی با واقعیت هم تاییدی بر تصور چیرگی ززا شد. اما این 5 روز بادکنک را ترکاند. حالا که عوامل نفوذی رجوی بین مردم خرابکاری میکنند بهتر میفهمیم شعارهای "به تو چه؟" "سرت تو کار خودت باشه" "بدن خودمه" "تذکر آزار است" "مراقبت فضولی است" چه هدفی داشت. حجاب فقط بهانه 401 برای فردی سازی و جامعه زدایی بود که تهش هم برسند به "تیم ملی دیگران"! یعنی قطع ارتباط ایرانی با خاکش. 401 برای چنین روزی بود که دختر و پسر این سرزمین بگوید این "جنگ دیگران" است! اتفاقی که عینا در لبنان (آرمانشهر فرهنگی بعضی) افتاد و نصر الله را کشت و لبنان را تقدیم کرد. برگردید به پنج روز گذشته، مردم از هر رنگی نه تنها ضدایران نشدند بلکه چنان یکپارچگی بی‌نظیری نشان دادند که وسط بازانی مثل علی دایی، فردوسی پور و خادم هم مجبور به موضعگیری شدند، هرچند خنثی. کاملا برعکس ززا. یعنی نه تنها مردم ایران بلکه بدنه اجتماعی معترضین 401 را هم نشناختند. اشتباه نکنید، شکافها بسته نشده بلکه ما همبسته شدیم! یکی با فریادش یکی با سکوتش. واقعا باورنکردنی است که 3 سال بعد از جامعه زدایی ززا امروز بسیاری تبدیل به شهروندانی متحد برای کشف مافیا شده اند! افراد عادی موارد مشکوک را پیگیری میکنند، اینقدر که 113 و 114 امکان پاسخگویی ندارند! مساجد دوباره کانون نگهبان محله شده، افراد به هم تذکر فیلم نگرفتن میدهند و دلسوز ایران اند. داریم بچه هایمان را پس میگیریم. حالا فقط در 4 روز کمر عملیات نفوذ شکسته و اسرائیل به موشک باران خارجی برگشته است. یکپارچگی بی نظیر مردمی علیه تجاوز بیگانه به خاک ایران، سیلی سخت واقعیت در صورت اسراییل و آمریکا بود. آخر نتانیاهو از کشوری تقلبی و ترامپ از دولتی 300 ساله، چه میفهمند ایران کجاست؟! در ایران فقط 12 ساعت بعد از حذف دو لایه فرماندهی هوافضا، ستاد کل، سپاه، پدافند، قوای نظامی غرب کشور، 5 نفر از 12 سرلشگر کشور، سپاه توانست صدها موشک به تل آویو شلیک کند. این 24 ساعت افسانه ای نه تنها در گذشته بی مانند بلکه آینده ایران را هم تغییر داد. بازگشت دراماتیک ایران حضور مستقیم آمریکا را عقب انداخت، اما مهمتر تجربه ذهنی ایرانیان بود که به قبل و بعد از 23 خرداد تقسیم شد. برخلاف حزب الله، ایران نشان داد یک کشور و دولت-ملت است که به سرعت بازیابی و همبسته میشود. نشانه اش عدم نگرانی عمومی از ترور رییس سازمان اطلاعات سپاه. حالا تصور تلخ جای خالی رهبری هم نه تنها منجر به فروپاشی نمیشود بلکه ذهنیت ایرانی با این تجربه تاریخی به بازیابی سریع نظام باور دارد. با این تفاوت که اگر خدای نکرده در صورت اقدام دشمن باشد، جانشین منتقم میخواهد! #یادداشت @salmaneshoon

از هارت و پورت آمریکا نترسید، همین ⁧ ترامپ⁩ دو ماه پیش برای تمرین جنگ ایران، به یمن حمله کرد، بمباران کردن، ناو آوردن، بندر زدن، ترور کردند و نتیجه اش شد این: فرار ناو ترومن بعد از افتادن دو تا جنگنده اش. ‏ترامپ فاکتور رو که دید، دمش رو گذاشت رو کولش و در رفت. ‏دقت نکردید، یمن! یمن آتش بس رو به آمریکا تحمیل کرد.

اسراییل قطعا برای موشک باران ایران آماده بود و سقفی از تلفات رو هم پذیرفته بود. امکان ندارد شما وارد چنین جنگی بشی و تبعاتش رو ندونی. پس تقریبا نزدیک به محال هست که بدون ورود قطعی آمریکا جنگ آغاز شده باشد. فقط زمان و اندازه حضور آمریکا مشخص نیست. این چیزی هست که فرماندهان ما هم میدانستند و همه پاسخ های فعلی تا امروز صرفا انتظار برای مرحله اصلی جنگ است. درواقع جلسات امنیتی آمریکا درباره ورود به جنگ نیست درباره عدم ورود است. و البته ترامپ در همین جنگ دو ماهه یمن نشون داد وقتی هزینه از حدی بالاتر بره حتی اسراییل رو هم رها می‌کند.

دو سال نوشته داریم که هر تلاشی برای کشیده نشدن جنگ به داخل ایران کردیم، ولی حالا که جنگ با هزینه زیادی تحمیل شد، با جرات میگوییم: این جنگ یکی از پر برکت ترین رویداد های تاریخ معاصر برای ایران است، اگر قدر بدانیم. جان مطلب اینکه اگر پای کار بمانیم «از این جنگ یک ایران بزرگ بیرون خواهد آمد.»

تا دیروز: زودتر مذاکره کنیم و بدیم بره تا جنگ نشه. از امروز: زودتر مذاکره کنیم و بدیم بره تا جنگ تموم شه. خط صلح تحمیلی در داخل از امروز کلید خورد. سرنوشت آنها که از اشتباهات شان درس نگیرند.

کسی که فکر میکنه با توییت جلوی جنگ رو گرفته احتمالا حسابش رو یک دستاورد میدونه، و باید هم برای از محدودیت و تیک آبی اعتراض التماسی کنه! این دن کیشوت حتی تو خط اول شکایتش میگه "من بچه خوبی بودم"! آدم شرم میکنه چنین کسی وزیر خارجه ایران بوده. یعنی ذهنیت این جماعت بر پذیرش قواعد بازی غربی بسته شده. ایلان ماسک هم میتونه با چنین فردی بازی کنه چه برسه به ترامپ و اوباما. عاقلان باید چنین افرادی رو از مراکز تصمیم گیری دور کنند. اینها همونطور که جنگ تحمیلی ساختند میتوانند صلح تحمیلی بسازند.

یحیی سریع، سخنگوی نیروهای مسلح یمن امروز گفت «جنگ ایران جنگ تمام امت است. اگر آمریکا به ایران تجاوز کند ناوگان آنها در دریای سرخ هدف قرار خواهد گرفت.» یمن باوفا در سخت ترین شرایط کنار ما ایستاد اما سوال مهمتر این است: چرا یمن از آمریکا نمی‌ترسد؟! حالا که در آستانه حمله نظامی مستقیم آمریکا به ایران قرار گرفتیم بسیار مهم است که روحیه مان را حفظ کنیم. خصوصا در ۴٨ ساعت اول و موج اخبار و فشار رسانه ای که هدف اصلی آن فروپاشی روانی افراد است. بهترین پادزهر این برساخت هم خود واقعیت است: جنگ یمن. چرا یمن از آمریکا نمی‌ترسد؟حتی تا آنجا که تهدید می‌کند اگر به دوستم هم حمله کنید ما وارد جنگ می‌شویم. ساده است، چون همین ماه گذشته با آمریکا جنگیده است! مستقیما. همه ناو و هواپیما و ... آمریکایی را دیده و چشیده و تهش هم پیروز شده است. آنچه ما را میترسانند برای یمن خاطره است. صرفا مسأله پیروزی هم نیست، داستان تجربه است. هیمنه آمریکا باید در ذهن ایرانی بشکند، قطعا هزینه هم دارد اما حداقل یکبار از این مرز میگذریم. روحیه امروز ملت یمن احساس فردای ماست، اگر بایستیم. پس نترسید و نترسانید. به شما قول میدهم ایرانی که آمریکا در ذهنش بشکند را سخت بتوان جمع کرد! شعار فیلم: ذوقوا فتاح و السجیل (فتاح و سجیل را بچشید)

و اینک نتیجه سی سال تلاش جریان غربگرا در التماس پذیرفته شدن توسط آمریکا و غرب با معامله کردن دستاوردها، مهار کردن پیشرفت، امتیاز دادن بی‌سابقه، تمسخر خطوط قرمز، خندیدن و قدم زدن و لاس زدن، فروختن رقبای داخلی، رویافروشی، وسط بازی، امید به چارچوب جهانی: بمباران مستقیم تاسیسات قانونی ایران توسط آمریکا در دولت غربگرای اصلاحات! عمر و سرمایه ما را خرج مشق سیاست دانش آموزان کودنی چون ظریف کردند، هرچند امیدی نیست حتی همین الان هم از واقعیت درس گرفته باشند.

حمله آمریکا در حداقلی ترین حالت ممکن صورت گرفت، به نحوی که ترامپ یک مدال افتخار کوچک سفارش بده و ایران هم در دوراهی افزایش تنش قرار بگیره. شکی به پاسخ درخور فرماندهان نداریم، اتفاقا باید در این لحظات حساس جریان داخلی ناکارآمد مسبب وضع فعلی رو رسوا کرد. کسانی که هفته پیش، بعد از حمله اسراییل با اتحاد اتحاد، انتقادات رو خفه می‌کردند اما فقط یک هفته بعد از تجاوز بیگانه به خاک کشور موج مذاکره‌ی تسلیم رو داغ کردند! فقط یک هفته. نوع و اندازه حمله آمریکا دقیقا روی این جریان داخلی حسابی کرده است. آماده باشید از فردا صدای نزنید، بسه، کافیه و ... رو پربسامدتر بشنوید اگر در دهان این جریان هزینه زا نزنید. کسانی که رییس جمهور ناتوانی را برساختند که حتی بعد از حمله آمریکا هم پیدایش نیست تا چیزی برایش بنویسند و ایران را در ضعف بردند. همان احمق هایی که به انجام ندادن وعده صادق ٣ افتخار میکردند. همان احمق هایی که به آمریکایی امید داشتند و دارند که دیشب به ما بمب هدیه کرد.