کاش ایشان رهبر نمی‌شد!!! 🚫 هر چه کلیپ درباره رهبری دیدین رو کنار بگذارین، این کلیپ رو از دست ندین👌 ♨️ ماجرای جلوگیری رهبری از وام‌گرفتن از صندوق بین‌المللی پول! ⁉️ چرا رهبر ایران به واکسن‌های آمریکایی و انگلیسی نه گفت؟ 💢 عامل کلیدی در پیشرفت‌های موشکی و اسکله‌سازی کشور! ♨️ نقش تعیین‌کننده رهبری در پیشرفت‌های موشکی و اسکله‌سازی! 🔰 برشی از سخنرانی #حجت‌‌_الاسلام_راجی به مناسبت سالروز تولد #مقام_معظم_رهبری #رهبری #برگزیده https://eitaa.com/samn910

📣مهمترین مصداق جهاد تبیین ⁉️

شناخت شخصیت حضرت آقا مهمترین مصداق جهاد تبیین

📽 بزرگترین و شدیدترین و خطرناک‌ترین امتحان 🔹 از مهم‌ترین دلایل تأخیر ظهور کامل نشدن تعداد کسانی است که در امتحان نائب امام قبول شدند.. 🔹 سید هاشم الحیدری 📍در مکتب سید انقلاب https://eitaa.com/samn910

نشر حداکثری👆👆👆👆👆

🎥 نماینده ولی‌فقیه در سپاه‌: تسلیم نشدن فرهنگ سپاه است 🔹فرماندهان و پاسداران یک روحیۀ جهادی مشترک دارند و آن دفاع از انقلاب است. https://eitaa.com/samn910

📣 السّلام علیک یا اباعبدالله 🖼 و علی الارواح الّتی حلّت بفنائک علیک منّی سلام الله ابداً ما بقیت و بقی اللیل و النّهار و لا جعله الله آخر العهد منّی لزیارتک 🌷 السّلام علی الحسین و علی علیّ بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین. 🗓 سوم شعبان المعظم ولادت حضرت امام حسین بن علی علیه‌السلام https://eitaa.com/samn910

به‌به 😍😍😍 https://eitaa.com/samn910

قسمت اول

📕رمان #آواتار 🔻قسمت دوم ▪️لباسش را پوشیده، سوئیچ ماشین بین انگشتانش معطل مانده و نمی‌دانم لحظۀ آخر چه چیزی مشکوکش کرده بود که سراغ موبایلم رفته و آنچه نباید می‌دید، دیده بود. ▫️چندباری پیش از این هم عکس‌های نه چندان محجبه‌ام را استوری کرده و هر بار با بلاک کردنش تا ۲۴ ساعت، از معرکه جسته بودم اما اینبار حتی فرصتی برای انکار نمانده بود که فراموش کرده بودم اینستاگرام را ببندم و همین که گوشی را برداشته بود، استوری صورتم را با چند رنگ آرایش و موهایی که تا فرق سرم از زیر شال قرمزم چشمک می‌زد، دیده بود. ▪️در چهارچوب اتاق، قدم‌هایم قفل زمین شده بود؛ هیچ دلیلی برای تبرئۀ خودم نداشتم، نگاهم مات چشمانش مانده و می‌دیدم هر لحظه از رگه‌های خون، سرخ‌تر می‌شود. ▫️گوشی را با خشونت روی کاناپه پرت کرد و با صدایی که از خشم، خَش افتاده بود، یک کلمه دستور داد: «پاکش کن!» ▪️برای نخستین بار بود می‌دیدم تا این حد عصبی شده و انتظارش را نداشتم که طلبکار شدم: «به چه حقی رفتی سر گوشی من؟!» ▫️او هم انگار انتظار چنین پاسخ سنگینی را از من نداشت که قدمی به سمتم آمد و با تمام آنچه در این مدت روی سینه‌اش سنگینی می‌کرد، داد کشید: «جلو من چادر سر می‌کنی بعد با اینهمه آرایش و یه شال که واسه دکور گذاشتی رو سرت، تو اینستا استوری می‌ذاری؟ تو نمی‌دونی ممکنه هر مرد و نامردی این عکس رو ببینه؟» ▪️درک نمی‌کردم دیدن همین یک عکس چقدر غیرتش را زخمی کرده که دیگر عاشقی از یادش رفته و بی‌آنکه مجالی برای پاسخ بدهد، باز روی سرم آوار شد: «فکر می‌کنی نفهمیدم از روز اول واسه من فیلم بازی می‌کردی؟» ▫️انگار بنا بود امشب تمام پرده‌ها بین ما پاره شود و او عجالتاً می‌خواست این استوری هر چه زودتر پاک شود که خودش را روی مبل رها کرد، سوئیچ را وسط شیشۀ میز کوبید و اینبار به جای فریاد، آهسته و عصبی تکرار کرد: «همین الان پاکش کن!» ▪️در برابر نگاهش که از عصبانیت گُر گرفته بود، ابتکار هر عملی را از دست داده و شبیه دخترکی ترسیده بودم که پاورچین جلو آمدم و با دستانی یخ‌زده از ترس، موبایل را از روی مبل برداشتم. خیره به تک‌تک حرکاتم مانده و حتی پلکی نمی‌زد تا ببیند چه می‌کنم و همین اولین برخورد خشن و تندش، طوری کیش و ماتم کرده بود که انگشتم بی‌اختیار روی صفحۀ گوشی، آیکون حذف استوری را لمس کرد و همین‌که پاک شد، حسی در دلم شکست. ▫️فکرش را هم نمی‌کردم در برابر همسرم اینقدر بی‌اختیار باشم و از تلخی همین احساس، حالم از عشقم به هم خورد! قلبم طوری در هم رفت که شاید برای یک لحظه خون به مغزم نرسید و با لحنی تلخ‌تر از زهر، زخم‌زبان زدم: «لعنت به من که دارم کنارت زندگی می‌کنم که حتی اختیار موبایل خودم رو ندارم...» ▪️کلامم به آخر نرسیده، نگاهش طوری از هم پاشید که تا آن شب ندیده بودم؛ با همین حال به هم ریخته فقط نگاهم می‌کرد و من انگار تازه زخم دلم بعد از یک‌سال سرباز کرده بود که چادر را از سرم کشیدم، روی زمین پرت کردم و با کینه‌ای که از روز اول در دلم جا خوش کرده بود، کنایه زدم: «حسرت به دلم مونده یه لحظه اونجوری که دلم می‌خواد زندگی کنم...» ▫️نگاهش تا چادری که روی زمین انداختم، کشیده شد و من بی‌خبر از دنیایی که با هر کلمه روی سرش خراب می‌کردم، پرت و پلا می‌گفتم: «به‌خدا خستم کردی! برو ببین زن‌های مردم چجوری دارن زندگی می کنن! چجوری به خودشون می‌رسن، چقدر خرج می‌کنن و با چه تیپ‌هایی استوری می‌ذارن تا دیگه واسه یه عکس اینجوری زندگی رو جهنم نکنی!» ▪️حرفم که به اینجا رسید، نگاهش دوباره تا چشمانم کشیده شد و چه نگاه سنگینی که نتوانستم یک کلمۀ دیگر بگویم و او در عوض، فقط یک جمله پرسید: «زن‌های مردم؟!» ▫️از لحنش شک و تردید می‌چکید و با یک سؤال، زیر پایم را خالی کرد: «مگه منو نمی‌شناختی؟» و تا خواستم پاسخی سر هم کنم، با چند جمله نفسم را گرفت: «تو واسه من نقش بازی کردی و من نشناختمت ولی من که خودم بودم! من که با تو رو بازی کردم، پس چرا قبول کردی؟» ▪️طوری قافیه را باخته و به‌قدری بد قلبم را شکسته بود که دیگر نشد تحمل کنم؛ انگار تمام عشقم در یک لحظه عین تنفر شده بود و احساسم را به بدترین شکل ممکن عیان کردم: «غلط کردم! من نفهمیدم دارم وارد چه زندانی میشم ولی از این به بعد می‌دونم چی‌کار کنم!» ▫️دیگر حتی نیازی نبود برایش نقش بازی کنم و چادرم را بردارم که با همان وضعیت به سمت در آپارتمان رفتم و هنوز به راهرو نرسیده، با شانه‌هایش راهم را سد کرد: «کجا؟»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی نژاد

📕رمان #آواتار 🔻قسمت سوم ▪️لحنش در عین محکم بودن، همچنان مهربان بود اما من دیگر مهربانی‌اش را هم نمی‌خواستم؛ مقابل چشمانش وارد اپلیکیشن اسنپ شدم و او نمی‌خواست من از این خانه بروم که یک پلۀ دیگر صدایش شکست: «نذار امشب خراب‌تر از این بشه!» ▫️منزل پدرم را به‌عنوان مقصد انتخاب کردم، درخواست سفر را زدم و این نخستین باری بود که می‌خواستم به قهر به خانۀ پدرم بروم که دستم را با موبایل بین هر دو دستش گرفت؛ دستانش گرم بود و با لحنی گرم‌تر عاشقانه خرجم کرد: «هر چی تو بگی سحر جان!» ▪️نگاهم از صفحۀ موبایل که در انتظار پیدا شدن راننده، معطل مانده بود تا چشمان عاشقش کشیده شد و اعتراف می‌کنم یک لحظه دلم لرزید؛ پای رفتنم بدتر از دلم به لرزه افتاد و امان از تقدیر که همان لحظه راننده پیدا شد. ▫️انگار تمام عشقم فراموشم شده بود؛ انگشتانم را از حلقۀ محبتش بیرون کشیدم و با قدم‌هایی که از غیظ و غرور در زمین فرو می‌رفت، از کنارش رد شدم. ▪️با گام‌هایی بلند دنبالم دوید و یکبار دیگر، درست پشت در، دستم را کشید و اینبار، عشقش رنگ غیرت گرفت: «هرجا دوست داری، بگو خودم می‌برمت!» ▫️با دست دیگر در را باز کردم، دوباره دستم را پس کشیدم و باز هم نیش زدم: «با اسنپ برم خیلی راحت‌ترم!» ▪️جواب محبتش را طوری به تلخی دادم که تمام عشق و احساسش آتش گرفت، نگاهش از عصبانیت شعله کشید، گونه‌هایش از ناراحتی گُل انداخته و دیگر نمی‌شنیدم با رعشه‌ای که به صدای مردانه‌اش افتاده بود چه می‌گوید که با بی‌تعادلی کفش‌هایم را پوشیدم و دیگر پشت سرم را هم نگاه نکردم. ▫️چادر سرم نبود؛ شاید تازه من را شناخته بود که حتی حرفی از حجابم نزد و من مثل کسی که از دشمنش فرار کند، سوار آسانسور شدم و پشت سر هم دکمه‌ها را می‌زدم بلکه زودتر در بسته شود. ▪️به‌قدری حالم به هم ریخته بود که مشخصات راننده را در موبایل ندیدم و وقتی پراید سفید مقابل خانه متوقف شد، تازه دیدم یک خانم جوان پشت فرمان نشسته است. ▫️معمولاً کم می‌شد رانندۀ زن پیدا شود؛ اینکه این وقت شب، یک زن سفرم را قبول کرده، عجیب بود و همین که خواستم در عقب را باز کنم، با خوش‌رویی تعارف زد: «بیا جلو بشین!» ▪️در جلو را باز کردم، سوار شدم و او باز هم خوش‌زبانی کرد: «خوش اومدید!» شاید هم از رنگ و روی صورتم حال بدم را فهمیده بود که تا حرکت کرد، با مهربانی پیشنهاد داد: «می‌خوای کولر بزنم؟» ▫️شیشۀ پنجره پایین بود، هوای شب تیرماه چندان گرم نبود و با اشارۀ سر پاسخ منفی دادم که موبایلم زنگ خورد. حدس می‌زدم محمد باشد و همین که شماره‌اش را دیدم، نتوانستم پاسخش را ندهم. ▫️خدا خدا می‌کردم برای بازگشتم تماس گرفته باشد و تا تلفن را وصل کردم، هجوم نفس‌های نگرانش گوشم را پُر کرد: «چرا رفتی جلو نشستی؟» ▪️خبر نداشت راننده زن است؛ ظاهراً از پنجره زیر نظرش بودم و همین جلو نشستنم کار دلش را ساخته بود که خودش را تا کوچه رسانده و آنچه من نمی‌دیدم، خانم راننده با نگاهی که از آیینه به پشت ماشین دوخته بود، خبر داد: «این دیگه چی می‌خواد؟!» ▫️سراسیمه به پشت سر چرخیدم و در تاریکی شب دیدم در انتهای کوچه با پریشانی دنبال ماشین می‌دود؛ نمی‌خواستم خیال بد کند که به جای هر پاسخی پشت تلفن، رو به راننده دستور دادم: «نگهدار!» ▪️از استرسی که در صدایم پیدا بود، بلافاصله ترمز زد و متعجب پرسید: «این آقا با شما کار داره؟ چیزی جا گذاشتی؟» شاید دلم را پیش مردی جا گذاشته بودم که با یک دنیا عقده و کینه می‌خواستم به قهر از خانه‌اش بروم و همین که سایۀ صورتش را در تاریکی شب دیدم، دلم از دست رفت. ▫️به چند لحظه نکشید که محمد کنار ماشین رسید، مقابل پنجره خم شد و همین‌که راننده را دید، رنگ نگرانی از نگاهش پرید. طوری نفس‌نفس می‌زد که به گمانم حتی نخواسته بود معطل آسانسور بماند و تمام شش طبقه راه‌پله و طول کوچه را یک‌نفس دویده بود. ▪️پیشانی‌اش از دانه‌های عرق پوشیده شده و حالا که یک‌بار دیگر چشم‌مان به هم افتاده بود، نمی‌خواست به همین سادگی از دستش بروم که دستش را لبۀ پنجرۀ ماشین گرفت و با همان نفس‌های بریده، دوباره تمنا کرد: «پیاده شو، باید با هم حرف بزنیم...» ▫️با اشارۀ زیرچشمی به خانمی که کنارش نشسته بودم، زیرلب پرسیدم: «خیالت راحت شد؟» در پاسخم، چشمانش را بست تا شاید دست دل عاشقش بیش از این رو نشود و بی‌صدا زمزمه کرد: «تا برنگردی من خیالم راحت نمیشه...»... 📖 ادامه دارد... ✍️ نویسنده: فاطمه ولی نژاد https://eitaa.com/samn910