یک گروه اندک در برابر دشمنان بزرگ» «یک گروه اندک می‌تواند در مقابل دشمنان بزرگ بایستد.» #پایان_صهیون #معجزه_طوفان_الاقصی #ثامن_مرکزی https://eitaa.com/samn910

«تاریخ تکرار می‌شود؛ این بار بر دیواره‌های بیستون مدرن!» #پایان_صهیون #معجزه_طوفان_الاقصی #ثامن_مرکزی https://eitaa.com/samn910

🌸 شیراز؛ بیمارستان کوثر 💧 وارد که می‌شوی، رسیدهائی می‌بینی از ۳۵ هزارتومان تا ۱ میلیون تومان. هر کسی به‌اندازه‌ی توانش کشیده و آن‌جا نصب کرده تا نیازمندان به اندازه‌ی نیازشان برداشته و  کار خود را راه بیندازند. 💧 و به‌اندازه‌ای زیاد است که کاغذ پرینت، کم می‌آید! ✍️ روایت شده هنگامی‌که قرار شد بنواسرائیل برای گناهانشان عذاب شوند، از خانه‌های خود نقبی به هم زدند تا در آن هنگام به یکدیگر کمک کنند. 👈 و خدا پس از دیدن این رحم و مهربانی، از عذاب آنان منصرف شد. https://eitaa.com/samn910

🎥 تصاویر اعتراض دانش‌آموزان به محدودیت حجاب در مدارس جمهوری آذربایجان 🔹 ویدئوهایی از تجمع دانش‌آموزان و اعتراض به ممانعت از ورود دختران محجبه به مدارس؛ اعتراض‌هایی که در حال گسترش هستند. #سلامت_معنوی #حجاب https://eitaa.com/samn910

قسمت ۱۹۷تا۱۹۹

📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت دویست ▪در تاریکی هوا، نور چراغ‌های سالن فرودگاه هر ثانیه دورتر می‌شد و وقتی ماشین ایستاد، تازه دیدم درست وسط محوطۀ فرودگاه هستم. ▫️در باز شد و من دنبال راهی که قرار بود به ادارۀ پلیس برسد، در سیاهی شب دنبال یک مسیر خاص می‌گشتم ولی مقابلم فقط یک بالابر بود! ▪️چند نفر از خدمۀ فرودگاه، دو مسافر با ویلچر را روی بالابر بردند و مأمور پلیس، به همین سطح فلزی اشاره کرد: «برید بالا!» ▫️مثل دیوانه‌ها دور خودم می‌چرخیدم و او خیلی آهسته دستش را سمت کمرش برد؛ همانجایی که اسلحه روی کمربند پهنش پیدا بود و با لحنی خفه دستور داد: «همین حالا!» ▪️ساق پاهایم بی‌حس شده بود؛ خدمه منتظر بودند زودتر بروم و نگاه من روی بدنۀ هواپیما مُرد: نوشتۀ "خطوط هوایی خاورمیانه" و پرچم لبنان؛ واقعاً هواپیمای ملی لبنان بود! ▫️کف هر دو پایم روی این سطح سرد و آهنی، گِزگِز می‌کرد؛ بالابر با صدای موهومی بالا می‌رفت و من انگار داشتم به درّۀ مرگ سقوط می‌کردم ولی فقط چند ثانیه کشید تا درست روبروی در هواپیما قرار گرفتم! ▪️نور زردی از داخل کابین می‌تابید؛ هوای گرفته، همهمۀ مسافران و مهمانداری که خوش‌آمد گفت. ▫️مأمور بیخ گوش مهماندار پچ‌پچ کرد؛ او سرش را به نشانۀ تأیید تکان داد و با همان لبخند مصنوعی، دستش را سمت راهرو گرفت: «ردیف ۱۷؛ صندلی B.» ▫️مثل یک جسد متحرک، نمی‌توانستم یک قدم جلوتر بروم! اصلاً نمی‌فهمیدم چرا الان اینجا هستم و به سمت افسر چرخیدم: «من بهتون گفتم...» ▪️اجازه نداد حرفم تمام شود و این‌بار با صدای بلند رو به مهماندار توضیح داد: «پروندۀ پزشکی این خانم دست همسرشونه. ممکنه در طول پرواز دچار اختلال حافظه بشه. اختیار و مسئولیت کامل ایشون با همسر و پزشک همراه‌شون هست!» ▫️حرفش تمام نشده، گوشم کر شد! تمام شد... همه‌چیز تمام شد! هر چه در ذهنم فرار کرده و بازی را برده بودم، در یک لحظه باختم! ▪️مهماندار دستم را گرفته بود تا این بیمار روانی را تا ردیف ۱۷ ببرد و سرمهماندارِ مرد، به بقیۀ همکارانش، توصیۀ من را می‌کرد! ▫️قدم‌هایم روی کف‌پوش راهرو کشیده می‌شد و چند قدم مانده به ردیف ۱۷، چشمان منتظر امیر را دیدم. ▪️کنار پنجره نشسته، سرش را بالا گرفته بود تا از پشت صندلی‌ها بهتر ببیند و همین که چشمش به من افتاد، از جا بلند شد. ▫️احتمالاً می‌خواست نقش همسر نگران را بازی کند؛ ولی واقعاً نفس‌نفس می‌زد، از نگاهش نگرانی می‌بارید و شاید او هم مثل من باورش نمی‌شد تینا را دوباره شکار کرده است! ▪️مرتضی هم لابد پزشک همراهم بود! کارتی از جیبش بیرون کشید و با لحنی لاکچری رو به مهماندار، خودش را معرفی کرد. ▫️ردیف کنار پنجره سه صندلی بود و من باید بین این دو نفر، دوباره زندانی می‌شدم. ▪️نه... این واقعی نبود! حتماً کابوس می‌دیدم... اصلاً نمی‌شنیدم مرتضی به مهماندار چه توضیحی می‌دهد، امیر با دلهره از گم شدن همسرش در فرودگاه چه می‌گوید و رسماً لال شده بودم. ▫️تنم به صندلی چسبیده؛ دلم می‌خواست اینهمه وحشت را جیغ بزنم ولی انگار واقعاً مرده بودم! ▫نگاهم از پهلوی امیر، روی پنجرۀ کوچک هواپیما، دنبال چراغ‌های پاریس می‌گشت ولی واقعاً همه چیز تمام شده بود... ▪️مهماندار رفت و مرتضی زیر گوشم خیلی آهسته پرسید: «واقعاً خیال کردی فکر اینجاشو نکرده بودم؟»... 📖 ادامه دارد...