📕 رمان #آنگارد 🔻قسمت دویست‌وبیست‌وسوم ▪نزدیک‌تر رفتم؛ چشم‌هایش باز بود و با لب‌هایی تَرک‌تَرک، خواهش کرد: «برای منم آب میاری؟» ▫حدس می‌زدم ظرفی پیدا نمی‌شود ولی نور چراغ قوۀ موبایل را دور دیوارها چرخاندم؛ چند قدم جابجا شدم، تمام زاویه‌ها و داخل کابینت‌ها را گشتم و بلاخره پشت پنجرۀ اتاق خواب، یک بطری خالی پیدا کردم. ▪با عجله تا آشپزخانه برگشتم، چند بار بطری را پُر و خالی کردم تا تمیز باشد و وقتی برگشتم، دیدم چشمش بسته است. ▫انگار این‌بار واقعاً خوابش برده بود؛ عرق روی پیشانی‌اش خشک شده و قفسۀ سینه خیلی کُند حرکت می‌کرد. ▪هر دو دست، کنارش روی زمین رها شده؛ تا مچ همه تاول زده بود و نگاهم از همین زخم‌ها تا موبایلش رسید. ▫بطری را کنار سرش قرار دادم و موبایل را برداشتم ولی باز هم خبری از آنتن و اینترنت نبود؛ دوباره موبایل را قفل کردم، کنار بطری جا دادم و با ناامیدی برگشتم. ▪همان‌جا پای پنجره، روی زمین دراز کشیدم؛ از سرما، مثل جنین، سر و دست و شانه را در هم فرو کردم و زیر گرمای کاپشنش، نفهمیدم کِی خوابم برد. ▫مطمئن نبودم خواب باشم؛ فقط سرما بود و بوی دود... به هر پهلو می‌چرخیدم، کسی در سرم عربده می‌کشید: «بی‌شرف!»... سقوط بتن... قمه و تن‌ و آتش... تنگی نفس... تا لحظه‌ای که حس کردم کسی من را صدا می‌زند و مضطرب از جا پریدم. ▪هوا هنوز تاریک بود، سکوت شهر بوی مرگ می‌داد، چشم می‌چرخاندم تا بفهمم دقیقاً کجا هستم و همین که در و دیوار و پنجره‌های بی‌شیشه را دیدم، همه‌چیز روی سرم خراب شد. ▫امیر به پهلو دراز کشیده، موبایل کنار صورتش کف زمین روشن بود و از روی اسپیکر با کسی صحبت می‌کرد. ▫صدای مرد پشت خط واضح نبود؛ جملات امیر را هم درست نمی‌فهمیدم، تماس را با پشت دست قطع کرد و تا دید نگاه می‌کنم، خلاصه خبر داد: «تا نیم ساعت دیگه می‌رسه...» ▪پس بلاخره آنتن وصل شده بود؛ حتماً برادرش را می‌گفت و من با لحنی خمار این بدخوابی سؤال کردم: «ساعت چنده؟» و جوابی که گیج‌ترم کرد: «پنج و نیم...» ▫باورم نمی‌شد اینهمه خوابیده باشم و دوباره پرسیدم: «ما رو کجا می‌بره؟» ولی قبل از اینکه جوابی بدهد، از صدای خش‌خش، سرش سمت در چرخید. ▪انگار کسی از پله‌ها بالا می‌آمد و امیر بلافاصله نیم‌خیز شد؛ حدس می‌زدم همان کارگار افغانی آمده ولی فقط چند ثانیه بعد، قامت بلندش را در بارانی مشکی دیدم. ▫نگاهم از روی کفش و شلوار بالا رفت؛ قلاب برّاق کمربند، پیراهن مشکی و چراغ قوۀ موبایل که سمت صورتم گرفت. ▪قلبم از تپش افتاد؛ تمام خون از رگ‌های سرم، کف هر دو پا خالی شد و چشمم یک لحظه هیچ‌چیز ندید... جز قدم‌هایی که از چهارچوب رد شد و نوری که چشمم را کور کرد. ▫امیر با دست سوخته، اسلحه را از کمربندش کشید ولی او زودتر سمت صورتش نشانه رفت و با همان صدای شقّ و رق، یک کلمه گفت: «بندازش!»... 📖 ادامه دارد...     ✍️ نویسنده: فاطمه ولی‌نژاد  

🔻فعالیت دختران نوجوان شهر جدید امیرکبیر _کاری از گروه رسانه شهید آرمان پایگاه بسیج خواهران مجیبه شهر جدید امیرکبیر🌱 #تولید_محتوا #ایران_جان #مرکزی_اراک https://eitaa.com/samn910

🔻فعالیت دختران نوجوان شهر جدید امیرکبیر _کاری از گروه رسانه شهید آرمان پایگاه بسیج خواهران مجیبه شهر جدید امیرکبیر🌱 #تولید_محتوا #ایران_جان #مرکزی_اراک https://eitaa.com/samn910