از حرمِ امام رضاجان دست به آسمون بلند کردم: خدایا خودت پشتیبان و حامیِ مردم‌م باش... خودت از امام مجتبی خامنه‌ای مراقبت کن... ما با پرچمای سرخ‌مون دنیا رو به هم ریختیم و قمارباز رو ترسوندیم... ولی حریفِ مُشتی دیکتاتورِ بی‌غیرتِ تو خونه‌مون نشدیم... وَ دیگه نمی‌دونیم باید چه کار کنیم.................

حالم بده. حالم خی‌لی بده. خی‌لی بد. خی‌لی بد.

کس و کارِ این مردم شمایی امام رضا... من به شما شکایت آوردم...

قلبم روبه‌ انفجاره

کربلایی رو دفن کردن... حرمِ امام رضاجان بوی حرمِ امام حسین جان گرفته... از حس صحبت نمی‌کنم دارم واقعیت رو روایت می‌کنم... این رایحهٔ عِراقی... این رایحهٔ عِراقی... ذبیحِ پاکدامنم...

کاش راه ارتباطی‌ای بود با مسؤولین که بهشون بگم واسه خاطر شما تو‌ مراسم تشییعِ آقامون نبودیم که راه به راه دارین ازمون تشکر می‌کنین(!) شما هم راست می‌گین و قدردانِ ما مردم هستید، به‌جای حرفِ مفت زدن، به خواسته‌مون عمل و قاتلِ آقامون رو «قصاص» کنید! واگرنه لطفاً حتماً دهن‌هاتون رو ببندید تا خدای سیدعلی بین ما مردم و شما مسؤولین حکم کنه.

ای داغ‌دارانِ سیدعلی خامنه‌ای و نگرانِ جانِ امام مجتبی خامنه‌ای؛ برای دکوری نشدنِ پرچم‌های سرخ‌تون چه برنامه‌ای دارید؟! قراره برای ادامهٔ مسیر خونخواهی چه کنید؟!

وَ دیگه؟!

۷۲ نفر می‌شد ۷۱ نفر یا ۷۳ نفر هیـــــــــــــــــــــچ تأثیری بر ماجرای کربلا و عاشورا نداشت. اما یک نفر بیشتر عاقبت به‌شر یا عاقبت به‌خیر می‌شد! دیده بشه یا نشه مهم نیست! مهم اینه «تو» جزوِ یاران امام زمان علیه السلام باشی یا نباشی! وَ دیگه؟!