نورها خاطرات و حبس میکنن.

Do you think we'll be in love forever?.

ساعت ده شبِ ، روی تشک خنک تو خونه‌ی مادربزرگ رو به تلویزیون قدیمی دراز کشیدم . قسمتی از موهام روی صورتم ریخته ، صدای نفس های عمیق مادربزرگ و نوازش های آرومش روی موهام آرامش بخشه. با خستگی به دختری که دنبال پرتغال میدوعه ، و پدری که برای بچه هاش از کوه ، فیروزه میتراشه نگاه میکنم و فاصله بین پلک هام کمتر و کمتر میشه . خوابِ شیر های سنگی و اسب چوبی اجازه نمیده قطاری که رویاها رو به ماه میبره تا آخرین لحظه نگاه کنم. لالایی تموم میشه و چشمهای خیسم باز .

-

ابرهای خاکستری ، ستاره های طلایی و نقره ای ، کلاس درسی که در زمان گم شد و نمره‌ی منفی ، دفتر آبی ، گل های زرد ، سبز و نارنجی و ذوقی که هردویمان را غرق کرد . هندوانه‌ی خنک در تاریکی غروب و ویگن، ترکیب آبی و قرمز ، سیاه و سبز . سکوت ، زل زدن به سقف و در آغوش گرفتن یک‌دیگر ، دعوا سر بلالی که باهم کباب کردیم و خنده های بیشمار . نامه‌ی تاخیر خورده و مهر قرمز. خستگی مفرط ، پتو ، تاریکی ، لالایی های بچگانه و بادی که با موهایم میرقصید. ویدیو های خنده دار و شوخی های بی مزه.به عمق وجودمون رسوخ کردن.مگه نه؟