اونجا ڪہ مولانا میگہ : 'در من بِدَمۍ، من زندہ شوم یڪ جان چہ بُوَد، صد جانِ منی...'🫀✨ꨄ︎                           ╰┅────❤️─────┅╯

چه کنم دس خودم نیست که یادت نکنم خاستی دل نبری تا به تو عادت نکنم

_

اِشتیاقی کِه به دیدارِ تُو دارَد دِلِ مَنْ دِلِ مَنْ دانَدُ، مَنْ دانَم و دِلْ دانَد و مَنْ؛ خاکِ مَن گِلْ شَوَدُ و گُلْ شِکُفَدْ اَز گُلِ مَنْ! تٰا اَبَد مِهرِ تُـ بیرونْ نَرَوَدْ اَز دِلِ مَنْ...

[گر تو گرفتارم کنی، من با گرفتاری خوشم ؛ دارویِ دردم گر تویی، در اوج بیماری خوشم! ]

_

شوق من چندین برابر میشود با دیدنت ، وای من دیوانه‌ام ، دیوانه‌ی ِخندیدنت

قشنگی چشات به کنار میشه بگی من قشنگی صداتو کجای دلم بذارم: )

_

من‌ هر نفسم‌ بر نفس‌ِ نازِ تو بند است من‌ مشتريم‌ قيمت‌ لبخندِ تو چند است؟

آنچه‌خوبان‌همه‌دارند‌تو‌یک‌جا‌داری بی‌سبب‌نیست‌که‌درکنج‌دلم‌جادار

_