سپیدِمن.
یه نوع حاد از دیوانگی شاید.
به قول مولانا «آنکس که بیند روی او، شوریده گردد عقل او...
هربار هم این شوریدگی تجدید میشه، دوباره و دوباره. تازهتر از قبل. شوریدهتر. یک شوریدهعقل کاملم حالا.
دقیقهها به آنلاینبودنش زُل میزنم و انگار زندهبودنش رو نفس میکِشم. نهایت طفلیبودنه، قناعت به اطمینان حضور در یکزمان در یک بستر مجازی. دلتنگی داره مدارهای مغزم رو منهدم میکنه.
بهطرز مهارناشدنیای دلتنگم، موندم چرا طبق معمول مغزم شروع به درمان با خواب نمیکنه.