ایام لیالی قدر نوشته ام را تبرک می کنم به ذکر شهیدی که احتمالا تعبیر بخشی از خواب نوجوانی ام بود. کسی که در آخرین مرخصی به همراه برادر بزرگترش ( حاج صمد ) در خلوتی وسط هفته و صبح بهشت زهرا (س) به زیارت اهل قبور و شهدا رفت. بعد از مزار والدین و شهدا کنار گوری خالی نشست و مدتی به فکر فرو رفت.( کنار مزار شهید علیرضا نوری جانشین لشگر ). بعد از دقایقی سکوت با صدایی آهسته به بردارش گفت این قبر خالی برای من است و به زودی اینجا دفن می شوم. ولی روز تشیع هیچ تلاشی برای هدایت پیکرم به این اینجا نکن تا بدانی خبری که به من داده شده درست است. چند هفته بعد، شب پس از مراسم دفن، این خبر تازه به یاد حاج صمد افتاد و او همان گوری که گفت آرمیده بود. ظهر عید قربان فقط نماز ظهر را خواند و وقتی پیک دلاور و مهربانش ( حاج نجف پناهی ) پرسید چرا عصر را نخواندی؟ با نشاط همیشگی گفت نماز عصرم دیگر بماند پیش خدا. سخن از حاج محسن دین شعاری است. معاون گردان تخریب لشگر حضرت رسول (ص). با محاسنی بلند و چهره ای زیبا و همیشه خندان. هست بر " سمع و بصر " مهر خدا در حُجُب بس صورت است و بس صدا صورت از بی صورتی آمد برون باز شد آنگه " الیه راجعون "                                       مولانا