پی ام پی که می آمد سی چهل گونی آماده مین های مسلح شده را بار می زدیم و هر شب در میدان مین کارخانه نمک گونی های مین را روی دوش می گذاشتیم و جلوتر از خط خودمان چسبیده به خاکریز عراق میدان مین می زدیم. طی چند شب حدود سه نفر با گونی مین شهید شدند و چیزی از پیکرشان باقی نماند. یکی از آنها مهدی همتیار بود که در این عکس کنار پی ام پی نشسته و آماده اعزام است. این عکس شاید در آخرین روز عمرش باشد.گونی مین روی دوشش منفجر شد و فقط قطعه ای از کمر که گوشه ای از ستون فقراتش به آن متصل بود از پیکر پاکش باقی ماند.
تکه ای که باقی مانده بود زیر خاکریز دشمن بود و در روز هیچ کس نمی توانست برود. در تاریکی و ظلمات شب هم پیدا نمی شد. شهید علیرضا سلطان محمدی در شجاعت و جگردار بودن زبانزد بود. ظهر در سنگر پایگاه موشکی بودیم که با گونی در دستش داخل شد گفت همتیار است. در روشنی روز از سیم خار حلقوی و میدان مین عبور کرده بود. لابلای تانک های منهدم شده دشمن منتظر مانده و در فرصتی مناسب همتیار را آورده بود.
شب گونی بالای سرم بود و تا صبح خواب تشیع جنازه می دیدم. صبح به شهید علی محمودوند گفتم خواب تشیع جنازه شهید را می دیدم. در آن میدان مین علاوه بر چند شهید پای حدود ده نفر منجمله پای خود علی محمودوند و دست اکبر حیدری قطع شد.
https://eitaa.com/shahed27
دانلود
