‹ دوخطشعر ›
؛
میفرمود: هركه مىخواهد
ايام ِ عمرِ خود را آزاد زندگى كند ؛
طمع را در دلِ خويش جاى ندهد .
| آزاد مرد تاریخ
به زیر این همه غم گرچه خم شده کمرم ؛
ز پا نمیافتم چو علی پناه ِ من است . / ۱۱۰
‹ دوخطشعر ›
؛
در نجف از عرش رویِ خاک میبارید ؛
وقتی علی خاک ِ عبایش را تکان میداد .
‹ دوخطشعر ›
؛
دید تنها و بیکس افتادم ،
در رواقِ حرم نشاند مرا
هر کجا گیر ِ دام افتادم
ضامنم شد خودش ؛
رهاند مرا . / ۱۰۱
‹ دوخطشعر ›
؛
دل خستهم ، دلم ی ِ پناهگاه میخواد ؛
و چه جایِ امن تری از آغوش ِ عمو ابلفضل ؟!