‹ دوخطشعر ›
؛
در نجف از عرش رویِ خاک میبارید ؛
وقتی علی خاک ِ عبایش را تکان میداد .
‹ دوخطشعر ›
؛
دید تنها و بیکس افتادم ،
در رواقِ حرم نشاند مرا
هر کجا گیر ِ دام افتادم
ضامنم شد خودش ؛
رهاند مرا . / ۱۰۱
‹ دوخطشعر ›
؛
دل خستهم ، دلم ی ِ پناهگاه میخواد ؛
و چه جایِ امن تری از آغوش ِ عمو ابلفضل ؟!
‹ دوخطشعر ›
؛
و قسم به خستگیِ چشمانش ؛
که اللهم انا لا نعلم منه الا خیرا . / 🌱