نه امید وصل دارم که تو را به بر بگیرم
نه توان دلبریدن که سرِ سفر بگیرم.
فاضل نظری
محمود درویش یه جمله قشنگی داره که میگه :
من اگر تصمیم بگیرم نبینمت
توروی مژه هامم بشینی، دیگه نمیبینمت!!
آدم ها رو به این نقطه نرسونید که بهتون بگه :
«اما تو شدی واسه من مردم»
وقتی آدمای اشتباه زندگیتو حذف میکنی تازه میفهمی چقدر کافی ای، چقدر با خودت آرامش داری و چقدر از سر همشون زیاد بودی. تازه میفهمی هیچ وقت هیچ چیزی به هیچ کس بدهکار نبودی و نیستی.
توی کتاب "پیرمرد و دریا" یه دیالوگ بود که میگفت: بهتره به چیزایی که ندارم فکر نکنم، به جاش به چیزایی که دارم فکر میکنم؛ من یه عالمه امید دارم، بهتره به امید فکر کنم... ^^
خیرت نمیرسد به کسی لااقل ضرر مزن
گر شاخه میشکنی پس به ریشه تبر مزن
مرهم اگر نمیشوی به درك! لطف کن
بر روی زخم کهنهی دل زخمی دگر مزن :)
میپرسی چه شد؟
غم تمام شد؟ شادی برگشت؟ زخمها التیام یافتند؟
نمیدانم.
رهایشان کردم و به گور پدر همهشان خندیدم.
بهجای آنکه یک گوشه غمباد بگیرم تا خبر مرگم،
زندگی از این رو به آن رو شود،
تصمیم گرفتم میان گریههایم بخندم.
میخواهم دروغ یک روز خوب را با همه تقسیم کنم؛
و اگر قرار است غمگین باشم، ترجیح میدهم با غم رها باشم،
نه در حصار چهاردیواری یک خانه.