شایدم ی روز برم شمال و چهار پنج صبح برم ساحل و دیگه هیچوقت برنگردم.

یه روز صبح خیلی عادی از خواب بیدار میشی صبحانتو میخوری موهاتو شونه میکشی میبندی لیست کارای اون روزتو مینویسی میری تو حیاط درختا و بوته‌های رز رو تماشا میکنی و یه باد ملایم میپیچه تو موهات و یهو خبری رو میشنوی که زندگیتو زیر و رو میکنه جوری که زندگیِ قبل از شنیدن خبر رو یادتم نمیاد دیگه که چطوری بود... و سوالت همش از خودت اینه که اگه میدونستم قراره این خبرو بشنوم دوست داشتم بازم از خواب بیدار بشم؟!

کاش زودتر تاریخ کنکور مشخص بشه و تموم بشه

منتظر شب‌هایی هستم که تا صبح با موزیک نقاشی بکشم و فرانسه بخونم

حالا دیگه آخرشب یکبار برای تو گریه میکنم و یکبار برای غصه خوردن مامان برای تو و نمیدونم کدوم غم‌انگیز تره..

دلم ی کراپ‌تاپ سبز پررنگ میخواد

در اولین فرصت یک چیز قرمز یا سبزپررنگ میبافم

اما واقعا تا وقتی صدای اذان از مسجد بلند میشه ناشکری حرومه.

وسط حل کردن تستای شیمی یهو ''اقیانوس''ِ هومان پلی میشه و پرتم میکنه به شهریور و ساحل نور و چیزایی که فکرشو نمیکردم تو این هشت ماه تجربه کنم و با قطره اشکی که میفته رو ''لیتیم فسفید'' به این فکر میکنم که شاید بهترین کار این بود که آخرشب برم ساحل و هیچوقت برنگردم.

خسته‌م از جنگیدن برای چیزهایی که برای آدمهای عادی پشیزی اهمیت نداره ولی من داشتنشون برام رویاست

اگه به ناله های گاه و بی گاه ام دقت کنید همیشه غمم بخاطر چیزاییه که تقصیر من نیستن ولی قلبم براشون می‌شکنه هر لحظه و هر ثانیه

مشکلات عادی راه حل دارن مشکلاتی که منشاء شون به تو برنمی‌گرده حل کردنشون هم بهت برنمی‌گرده